สามวันที่ล่วงเลยไป สำหรับอลันมันยาวนานราวกับสามศตวรรษ ช่วงแรกชายหนุ่มยังมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว คิดเข้าข้างตัวเองว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไร้เงินและที่ซุกหัวนอน ไม่นานก็คงต้องซมซานกลับมาหา "ตู้เอทีเอ็ม" เคลื่อนที่อย่างเขา แต่ความจริงกลับตบหน้าฉาดใหญ่... ความเงียบงันของเมลดาคืออาวุธร้ายกาจที่กรีดลึกลงกลางใจเขาได้สาหัสที่สุด
บรรยากาศในห้องประชุมบอร์ดบริหารเช้านี้เย็นเยียบจนพนักงานแทบหยุดหายใจ อลันนั่งตระหง่านอยู่หัวโต๊ะในชุดสูทสีเข้มจัด ใบหน้าซูบตอบลงเล็กน้อยแต่แววตายังคงดุดัน ทว่าสิ่งที่ทำให้เหล่าผู้บริหารต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดผวา ไม่ใช่รัศมีอำมหิตของท่านประธาน แต่กลับเป็น ตุ๊กตากระต่ายเน่าสภาพมอมแมม ที่ถูกจับวางไว้บนเก้าอี้ตัวข้างๆ ราวกับมันคือตัวแทนของผู้ทรงอิทธิพลที่ใครก็ห้ามแตะต้อง
"โครงการไตรมาสหน้า ทางฝ่ายการตลาดจะ..."
เสียงผู้อำนวยการฝ่ายขาดห้วงไปดื้อๆ เมื่อสายตาเผลอเหลือบไปมองเ
