เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เอ็มไพร์เทคทาวเวอร์ เวลา 09:00 น.
บรรยากาศหน้าห้องทำงานท่านประธานในเช้าวันนี้ปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่ใครเดินผ่านก็แทบจะกลั้นหายใจ เลขาสาวหน้าห้องยืนตัวสั่นงันงกเมื่อได้ยินเสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านหลังประตูบานใหญ่ ก่อนที่บานประตูไม้สักเคลือบเงาจะถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง
"กาแฟบ้าอะไรเนี่ย! ไปเททิ้งให้หมด!"
อลันเดินหน้ามุ่ยออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟดำราคาแพงในมือ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดอาราบิก้าชั้นดีที่เขาเคยโปรดปรานหนักหนา วันนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ที่ชวนให้รู้สึกพะอืดพะอมจนน้ำย่อยในกระเพาะตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย
"ตะ... แต่ท่านประธานดื่มสูตรนี้ทุกเช้านะคะ" เลขาสาวแย้งเสียงอ่อยด้วยความงุนงง
"วันนี้ฉันเหม็น! ได้ยินไหมว่ามันเหม็น!" อลันตวาดเสียงกร้าว ยกมือหนาขึ้นปิดจมูกด้วยสีหน้าขยะแขยงเต็มทน ราวกับสิ่งที่อยู่ในแก้วคือยาพิษ
"เอามันออกไปให้พ
