22:00 น.
เมลดาอยู่ในชุดนอนเธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง จ้องมองนาฬิกาบนผนังด้วยความหวาดกลัว
เวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่มตรงซึ่งเป็นเวลาที่เธอควรจะเริ่มไลฟ์สดแล้ว แต่ร่างกายที่บอบช้ำตั้งแต่ปากยันช่วงล่าง ทำให้เธอไม่กล้าขยับตัวขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัว
ติ๊ง! ติ๊ง!
โทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่ข้างเตียงสั่นรัว เมลดาเห็นชื่อที่โทรเข้า Alan (CEO)
เมลดาตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาเบิกกว้าง เขาใช้เบอร์ส่วนตัวโทรมา!
เธอรับสายด้วยมือที่สั่นเทา
"ฮะ... ฮัลโหลค่ะบอส"
"คุณเมลดา" เสียงทุ้มต่ำของอลันฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ทำไมยังไม่ออนไลน์ ฉันทักไปตั้งหลายรอบแล้วนะ"
"บะ... บอสคะ หนู... หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ไหวจริงๆ ค่ะวันนี้ หนูเจ็บไปหมดเลย" เธอพยายามอ้อนวอน
"ฉันไม่ชอบคำแก้ตัว" อลันตอบเสียงเฉียบขาด "ฉันรออยู่... ลงมาที่หน้าตึกเดี๋ยวนี้"
"คะ!?"
"เดี๋ยวนี้ ฉันให้เวลาห้านาที" อลันออกคำ
