ความเงียบงันปกคลุมห้องนอนกว้างขวาง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ เมลดาในชุดนอนผ้าไหมตัวใหม่ที่อลันสวมให้ นอนตะแคงหันหลังอยู่บนเตียง ร่างกายบอบบางยังคงสั่นเทาเป็นระยะจากความบอบช้ำ
อลันนั่งเงียบๆ อยู่ที่ขอบเตียง ในมือถือหลอดยาแก้ฟกช้ำและลดการอักเสบ แววตาคมกริบที่เคยดุดัน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและรู้สึกผิดอย่างรุนแรง
เขาค่อยๆ เลิกผ้าห่มขึ้น เปิดให้เห็นรอยแดงช้ำที่บั้นท้ายและรอยนิ้วมือที่เขาฝากไว้
"อื้ม..." เมลดาครางประท้วงในลำคอ ขยับตัวหนีเล็กน้อยด้วยความระบม
"อยู่นิ่งๆ" อลันสั่งเสียงขรึม แต่โทนเสียงอ่อนลงกว่าปกติหลายส่วน "ฉันจะทายาให้"
"ไม่ต้อง... เมลทาเองได้" เธอตอบเสียงแหบแห้ง ไม่ยอมหันมามอง
"อย่าดื้อ... มือเธอเอื้อมไม่ถึงหรอก แล้วข้อมือก็เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ"
อลันไม่รอคำอนุญาต เขาบีบยาเนื้อเย็นลงบนปลายนิ้ว แล้วค่อยๆ บรรจงแตะลงบนรอยช้ำที่ก้นงอนงาม สัมผัสข
