บรรยากาศภายในห้องอาหารจีนระดับมิชลินสตาร์ใจกลางกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความหรูหราและเป็นทางการ เสียงสนทนาเบาๆ เคล้ากับเสียงดนตรีคลาสสิก แต่สำหรับอลันแล้ว มันช่างน่าอึดอัดและน่าเบื่อหน่ายสิ้นดี
"เรื่องหุ้นส่วนที่เราจะควบรวมกิจการ ผมคิดว่าไตรมาสหน้าตัวเลขนน่าจะสวย"
เสียงแหบพร่าของท่านประธานใหญ่ บิดาของณฉัตร เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"ค่ะคุณพ่อ อลันก็เห็นด้วยใช่ไหมคะ?" ณฉัตรที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาถามความเห็นด้วยรอยยิ้มหวานหยด
"ครับ ตามนั้นเลยครับ"
อลันตอบรับสั้นๆ โดยแทบไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา มือหนากำโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูไว้แน่นภายใต้โต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าปูสีทอง สายตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่หน้าจอแชตที่ว่างเปล่า
Alan : ถึงแล้วนะ (Read 16.15 น.)
ข้อความที่เขาส่งไปบอกเมลดาตั้งแต่เครื่องลงจอด จนกระทั่งตอนนี้ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็ยังไม่ตอบ
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ปกติแล้วเมลดาจะตอบ
