ตัวร้ายผู้นั้นคือพระเอก

บทที่ 10

ตัวต้นเรื่อง

หลันฉางเย่เดินเข้ามาในเรือนก็ต้องพบกับความแปลกใจ เพราะเขาคิดว่าตอนนี้ญาติผู้น้องต้องเดือดเนื้อร้อนใจกับข่าวลือที่ถูกปล่อยออกไปอย่างแน่นอน เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก

ทว่าผู้ที่ควรจะเดือดเนื้อร้อนใจกลับนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ช่างทำให้คนที่ร้อนใจเป็นห่วงนางถึงกับต้องยืนเหม่อมองอย่างแปลกใจ

“เจ้านอนอย่างสบายใจเชียวนะ ข้าละอุตส่าห์ร้อนใจรีบมาหาเจ้า กลัวว่าเจ้าจะเป็นทุกข์เป็นร้อนเรื่องข่าวลือไร้สาระนั่น” ชายหนุ่มบ่นคนที่นอนอยู่และส่ายหน้าอย่างจนใจ นางช่างแตกต่างมากจริง ๆ

“มีเรื่องอันใดต้องทุกข์ร้อน พี่ฉางเย่มิรู้หรือว่าชื่อเสียงของข้านั้นเลวร้ายเพียงใด เพิ่มเรื่องนี้ขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่องคงจะไม่เป็นอันใดกระมัง” หญิงสาวยิ้มร่า ก่อนจะลุกขึ้นมาสนทนากับญาติผู้พี่อย่างจริงจัง “ว่าแต่ท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ”

“ก็เรื่องข่าวลือไร้สาระพวกนั้นนั่นแหละ ก่อนมาที่นี่พี่ได้ให้คนไปตามสืบมาจนหมดแล้วว่าเป็นฝีมือของผู้ใด” เขาบอกอย่างกระตือรือร้น หวังได้รับคำชมจากน้องน้อยตรงหน้า

“ว่านอี้เหลียง” จินเยว่เอ่ยชื่อของผู้ตกเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง นางยังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมดว่าเป็นฝีมือของอีกฝ่าย เพราะคงมีอีกหลายคนที่ไม่ชอบนางถึงขั้นลงมือร่วมผสมโรงในครั้งนี้ด้วย

“เจ้ารู้แล้วหรือ” ฉางเย่เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เขาไม่คิดว่านางจะตามสืบเรื่องราวได้รวดเร็วเพียงนี้

“ก็เพียงแค่คาดเดาเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเดาถูกเสียด้วย” เป็นว่านอี้เหลียงจริง ๆ สินะ แต่ไม่รู้ว่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อีกหรือไม่

“ใช่ เป็นฝีมือของนาง วันนั้นที่เกิดเรื่องนางก็อยู่ที่นั่นด้วย และพี่ให้คนไปตามสืบอย่างละเอียดก็พบว่าคนที่ปล่อยข่าวลือเป็นคนของสกุลว่าน” เขาเล่าเรื่องที่ให้คนไปสืบเรื่องข่าวลือให้ญาติผู้น้องฟัง “แล้วเจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

เขาเป็นห่วงชื่อเสียงของนาง แค่เรื่องที่นางคิดจะถอนหมั้นก็หนักหนามากพอแล้ว หากมีเรื่องนี้ขึ้นมาอีกไม่รู้ว่าวันข้างหน้านางจะหาสามีได้หรือไม่

“ก็แค่คิดว่าจะจัดการกับคนที่ปล่อยข่าวลือ แต่ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร” เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก ไม่ต้องคิดอันใดให้มากความ เพียงแค่ใช้ความรุนแรงตามฉบับนางร้ายก็พอ แต่นางไม่ได้คิดที่จะบอกผู้อื่นว่าคิดจะลงมือเช่นไร เดี๋ยวจะแตกตื่นกันได้

“ให้พี่จัดการให้ดีหรือไม่” ฉางเย่เสนอตัว ผู้ใดที่คิดร้ายกับดวงใจของสกุลหลันจะต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม

“พี่ฉางเย่อย่ามาลงลุยน้ำขุ่นนี้เลย เรื่องนี้ข้าจัดการได้ หากมีเรื่องใดที่จัดการไม่ได้จะไปหาท่านเป็นคนแรกดีหรือไม่” เรื่องราวไร้สาระของสตรีเช่นนี้นางไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้อนด้วย

“ได้ หากมีเรื่องเดือดร้อนอันใดให้มาหาพี่เข้าใจหรือไม่” ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่วางใจ เขาต้องจัดการเรื่องนี้ลับหลัง นางสตรีผู้นั้นต้องได้รับผลกรรมที่ใส่ร้ายญาติผู้น้องของเขา

หลันฉางเย่ได้แต่หาทางเอาคืนว่านอี้เหลียงในใจ โดยไม่รู้เลยว่าญาติผู้น้องของตนนั้นร้ายกาจเพียงใด

“เราออกไปด้านนอกดีหรือไม่” จินเยว่เอ่ยชวนญาติผู้พี่ออกไปด้านนอก วันนี้นางคิดว่าอย่างไรก็ต้องพบตัวต้นเรื่องเช่นว่านอี้เหลียงอย่างแน่นอน อีกฝ่ายคงออกมารับชมผลงานที่ตนเองได้สร้างเอาไว้

“จะดีหรือ” เขาถามอย่างเป็นกังวล เรื่องนี้เพิ่งเป็นที่พูดถึง เขากลัวว่านางออกไปแล้วจะทำให้นางต้องทุกข์ใจ

“ดีสิ ตอนนี้เยว่เอ๋อร์เป็นที่ถูกพูดถึง คนงดงามเช่นข้าออกไปให้คนยลโฉมเสียหน่อยไม่ดีหรือ” จินเยว่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งชีวิตนี้ของนางมีเพียงชื่อเสียงฉาวโฉ่ ทว่าสิ่งเดียวที่นางมีก็คือรูปโฉมที่งดงามเหนือสตรี ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงนางได้ แม้แต่แม่นางเอกผู้นั้นก็ยังงดงามสู้นางไม่ได้

“ได้ ๆ เช่นนั้นพี่จะออกไปรอที่ศาลา” เขาไม่อยากขัดใจนาง จึงทำได้เพียงคอยตามใจนางเท่านั้น

ไม่นานทั้งสองก็พากันออกไปที่โรงน้ำชา เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องซุบซิบนินทา ที่แห่งนี้จะเป็นแห่งแรกที่ผู้คนไปรวมตัว

ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าโรงน้ำชาซูเม่ย โรงน้ำชาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง คนมีฐานะเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามาที่แห่งนี้ได้ พวกของว่านอี้เหลียงก็คงจะอยู่ที่นี่เช่นเดียวกัน

วันนี้ที่นางพาญาติผู้พี่มาด้วยเพราะว่านางไม่มีมิตรสหาย จะมาคนเดียวก็กระไรอยู่ จึงต้องการกำลังสนับสนุนจากเขาเท่านั้น มีเขามาด้วยนางก็มั่นใจได้ว่าคงไม่มีผู้ใดกล้าลอบกัด

เมื่อเห็นเป้าหมายสวีจินเยว่ก็ตรงไปหาว่านอี้เหลียงทันที ที่นางมาวันนี้ไม่ได้ต้องการมาดื่มชาอยู่แล้ว นางมาเพื่อจัดการตัวต้นเรื่องก็เท่านั้น ว่านอี้เหลียงต้องได้รับบทเรียนที่กล้าบังอาจมาใส่ร้ายนาง

สองพี่น้องพากันเดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะของพวกว่านอี้เหลียง พวกนางนั่งกันอยู่หกคน รวมทั้งหยางอิ่งลี่แม่นางเอกผู้แสนดีด้วย

สวีจินเยว่โยนกาน้ำชาที่หยิบติดมือมาจากโต๊ะอื่นไปกลางวงของว่านอี้เหลียงอย่างแรงจนสตรีเหล่านั้นต่างลุกฮือด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้กับตนเอง

พวกนางล้วนเป็นบุตรหลานของขุนนางชั้นสูง จึงไม่มีผู้ใดกล้าทำกิริยาต่ำทรามเช่นนี้ใส่ ทำให้ตกใจเป็นอย่างมาก