เจ้าเมาแล้ว
“หึ” จินเยว่หัวเราะออกมาเบา ๆ ท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามความต้องการของนาง ผู้ใดมีอำนาจในการต่อรองมากกว่าผู้นั้นก็คือผู้ชนะ
“เอาละ ๆ เป็นเช่นนี้พอใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่” หนิงอวี่ได้แต่ส่ายหน้าให้กับความดื้อดึงของบุตรสาว เจ้าปีศาจน้อยของเขาร้ายขึ้นทุกวัน ๆ
“ขอบคุณท่านพ่อที่ทำให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริง” จินเยว่เข้าไปกอดแขนของบิดาอย่างออดอ้อน ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีคนคอยเอาอกเอาใจเช่นนี้ การได้มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน
“วุ่นวายมามากพอแล้ว พวกเจ้าก็พากันออกไปเถิด พ่อมีงานที่ต้องจัดการต่อ” เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอันใดแล้วก็ไล่ให้พวกตัวป่วนออกไป เพราะเขามีงานราชการที่ต้องสะสาง
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” เหล่าเด็กน้อยเมื่อได้ตามที่ตนเองต้องการแล้วก็พากันออกไปตามคำสั่งของผู้อาวุโส
“วันนี้เป็นวันดี เยว่เอ๋อร์ผู้นี้จะเป็นคนเลี้ยงเอง” จินเยว่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี นี่ถือเป็นการเอาคืนเล็ก ๆ
