คุกเข่าหน้าจวน
วันรุ่งขึ้นแม้สวีจินเยว่จะรู้สึกปวดหัวจากการดื่มสุราเมื่อคืน ทว่านางก็ยังคงตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อที่จะมารอดูว่านอี้เหลียงคุกเข่าขอขมาอยู่ที่หน้าจวน
“วันนี้คุณหนูงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ” ถิงถิงเอ่ยชมเจ้านายไม่ขาดปาก ยิ่งนานวันเข้าผู้เป็นนายของนางก็ยิ่งงดงามขึ้นทุกวัน
“วาจาของเจ้าน่าฟังขึ้นทุกวัน” หญิงสาวไม่คิดปฏิเสธคำชมของสาวใช้คนสนิท เพราะไม่ว่าจะมองมุมใดร่างกายนี้ก็ไร้ที่ติ
สองนายบ่าวหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ไม่นานก็มีบ่าวที่เฝ้าอยู่หน้าประตูจวนมาแจ้งถึงการมาของว่านอี้เหลียง
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูว่านมาถึงแล้วขอรับ”
“ไปกันเถิด” จินเยว่เดินนำสาวใช้ออกไปที่ประตูจวน ที่นั่นถูกจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
ว่านอี้เหลียงเมื่อลงจากรถม้าก็ได้แต่กำมือแน่น เพราะตรงหน้าของนางนั้นมีโต๊ะเก้าอี้พร้อมกับของวางเอาไว้เสร็จสรรพ ดูก็รู้ว่าผู้ที่สั่งให้จัดเตรียมคือผู้ใด
“คุณหนูว่าน
