ตัวต้นเหตุ
เถาเฟยหย่านั่งหน้านิ่งอยู่ในกระโจมของค่ายทหาร เดิมทีเขาก็เป็นบุรุษที่เย็นชาอยู่แล้ว หลายวันมานี้เขายิ่งเย็นชานิ่งขรึมมากผิดปกติจนคนสนิทยังเข้าหน้าไม่ติด
“แม่ทัพผู้องอาจของเราเป็นอันใดไป” หรงจินเดินเข้ามาหาสหายด้วยสีหน้าเบิกบาน สหายผู้นี้นับวันยิ่งแปลกคน ช่วงนี้ก็ไม่ได้มีเหตุอันใดเคร่งเครียด เหตุใดถึงได้นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเช่นนี้
“มีเรื่องอันใด” เฟยหย่ากล่าวเสียงขรึม ไม่แม้แต่จะสนใจสหายที่เข้ามาเลยแม้แต่น้อย
“ไม่มีอันใด แค่เห็นว่าช่วงนี้เจ้าอารมณ์ไม่ค่อยดีจึงอยากจะชวนไปผ่อนคลายในเมือง” ช่วงนี้พวกเขาแทบไม่ได้ออกจากค่ายทหารเลย แต่เขาก็ทราบความเป็นไปในเมืองหลวง เลยได้รู้ว่าความปากเปราะของสหายสร้างเรื่องเอาไว้ไม่น้อย และเขาก็รู้ว่าสหายของเขาก็ต้องรู้เรื่องนี้แล้วเหมือนกันจึงได้มีอารมณ์คุกรุ่นเช่นนี้
เมื่อยังเห็นท่าทีนิ่งเฉยของสหายจึงได้เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “ไปหรือไม่”
“ไป!
