พบหน้ากันอีกครั้ง
สวีจินเยว่ขึ้นมาถึงด้านบนก็พบว่าญาติผู้พี่ของตนออกมายืนรออยู่แล้ว คาดว่าคงออกมารับชมความสนุกเมื่อครู่ด้วยกระมัง
“พูดได้ดี คนเลว ๆ เช่นนั้นไม่เหมาะสมกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย” ฉางเย่เอ่ยชมญาติผู้น้องด้วยสีหน้าที่พอใจ นางร้ายกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ทุกคำที่เปล่งออกมานั้นล้วนเจ็บแสบถึงขั้วหัวใจ
“พี่ฉางเย่ไม่คิดที่จะลงไปช่วยเยว่เอ๋อร์สักหน่อยหรือ” จินเยว่มองค้อนญาติผู้พี่ที่ไม่ยอมออกไปช่วย
“ช่วยอันใดกัน พี่ก็เห็นว่าเยว่เอ๋อร์จัดการได้อยู่หมัดมิใช่หรือ” เขามองดูแล้วเห็นว่านางสามารถจัดการเองได้ เขาจึงเลือกที่จะดูอยู่เฉย ๆ ให้นางจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง
“ไม่ต้องพูดเลย” จินเยว่เอ่ยด้วยท่าทีแง่งอน ก่อนจะชวนเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว เพราะยังคงมีหลายสายตาจับจ้องมาที่พวกนาง “เราไปกันเถิด ตรงนี้คนมองเยอะยิ่งนัก”
“ได้ ๆ ไปกันเถิด” พูดจบก็เดินนำญาติผู้น้องเข้าไปในห้องส่วนตัว
เมื่อเข้
