พยายามสานสัมพันธ์
หยางอิ่งลี่พยายามทำตัวให้ไม่เป็นที่โดดเด่นที่สุด เพราะไม่มีผู้ใดรู้ว่าองค์หญิงซินหยานกับสวีจินเยว่พูดอันใดต่อกัน จึงทำให้ภายในจิตใจของนางหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ที่นางยังคงอยู่อย่างสงบสุขมาจนถึงตอนนี้ได้ก็เพราะทุกอย่างยังเงียบสงบ ความเงียบสงบนี่แหละที่ทำให้นางแทบจะเป็นบ้า จะปรึกษาหารือกับผู้ใดตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะจะเป็นการร้อนตัว ส่วนว่านอี้เหลียงที่พอจะพึ่งพาได้ที่สุดตอนนี้กลับเงียบหายไป ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นอีกฝ่ายก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในเรือน ไม่ยอมออกมาพบหน้าผู้ใด
“คุณหนูอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ นี่ก็ผ่านมานานแล้วยังไม่มีอันใดเกิดขึ้นเลย” ซูลี่ปลอบผู้เป็นนาย แม้ในใจจะหวาดกลัวอยู่บ้างแต่ก็ต้องคิดในทางที่ดีเอาไว้ก่อน ในเมื่อยังไม่มีอันใดเกิดขึ้นก็ต้องสงบจิตใจเอาไว้
หยางอิ่งลี่พยักหน้าน้อย ๆ พยายามทำจิตใจให้นิ่งสงบ นางจะไม่เผยพิรุธให้ผู้ใดนำมาเล่นงานได้เด็ดขาด
“พี่ซูอี๋
