CHAPTER 32

1223 Words

"DAPAT huwag ka munang pumasok lalo na sa lagay mong yan babaita ka... Baka mapano ka pa niyan!!" alalang usal ni bakekang... Nasa school kami ngayon at kanina pa niya ako pinipilit na umuwi... "Ayos lang ako bakekang... Mas lalo akong sasakit niyan kapag nakaratay sa kama ko... Gusto kong maglibang para kahit papaano ay makalimutan ko panandalian ang sakit ko... Tsaka malakas pako... See" ngiting usal ko at tinaas ko ang braso ko dito para ipakita na ayos lang talaga ako... Mabuti ay hindi ako sinusumpong ngayon dahil iniinom ko ang mga gamot na nereseta sakin ng doktor... "Hayts napakakulit mo talaga... Kung wala ka lang talaga sakit ay nabatukan na talaga kita" banta nito pero makikitaan ko parin ang pagalala niya... Mabuti ay hindi niya ko sinusungitan ngayon... "Hoy bakekang kaya k

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD