ความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
1299 Words
@เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
เอวาแทบจะกระโดดลงจากเตียงทันทีที่พยาบาลถอดสายน้ำเกลือออก อาการเจ็บคอหายเป็นปลิดทิ้งเหมือนปาฏิหาริย์ พลังงานแห่งการ ‘ยึดครอง’ มันพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดจนลูลู่กับน้ำขิงที่มาช่วยเก็บของถึงกับส่ายหน้า
“เบาได้เบานะเอวา มึงเพิ่งฟื้นจากความตายมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงนะอีห่า เห็นผู้ชายสำคัญกว่าชีวิต กูละยอมมึงเลย”
ลูลู่บ่นพลางยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋า จะว่ามันบ้าผู้ชายก็ว่าไม่ได้เพราะเธอเองก็พึ่งจะเปย์ผู้ชายไปครึ่งล้านเหนาะๆ แถมอีตัวผู้ที่เปย์ไปนั้น มันยังเอาเงินที่เธอให้ไปเลี้ยงกะหรี่ต่อ มันน่าเจ็บใจนัก เข้าหาตอนเมามือไม้มันก็อ่อนปวกเปียกไปหมด ควักทีครั้งละหลายหมื่น รู้ตัวอีกทีเงินในบัญชีหายไปครึ่งล้าน
“ไม่ได้มึง! จังหวะนี้แหละที่พี่คิณกำลังรู้สึกผิด กูต้องรีบเคลียร์อีพวกผู้หญิงที่มาเกาะแกะเขาออกให้หมด” เอวาหันมาเชิดหน้าใส่น้ำขิง
“มึงคอยดูนะน้ำขิง กูจะเข้าไปเปลี่ยนคอนโดพี่คิณให้กลายเป็นวิมานสีชมพู จะกวาดล้างสิ่งปฏิกูลที่ผู้หญิงคนอื่นทิ้งไว้ให้หมด!”
“เออ...ระวังพี่เขาจะถีบมึงออกมานะ” น้ำขิงเตือนพลางชำเลืองมอง พี่ภีม ที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาในห้อง
"มาทำไมคะ บอกแล้วไงว่าไม่อยากเจอหน้าพี่อีก" น้ำขิงหันไปพูดกับภีม สายตาของสองคนนี้ดูมีอะไรแปลกๆ
"มาชวนน้องไปกินข้าว มีเรื่องอยากคุย"
“ไม่ว่างค่ะ หนูมีธุระต้องไปจัดการ”
“งั้นให้พี่ไปส่งนะ รถพี่ว่าง แอร์เย็น เพลงเพราะนะครับ”
ภีมพยายามทำคะแนน ตั้งแต่เหตุการณ์ระหว่างเขาและเธอที่คลับในคืนก่อน ชีวิตเขาก็เหมือนถูกจองจำจากเธอไปเรียบร้อยแล้ว
“เก็บไว้ไปรับน้องดาวตกของพวกพี่เถอะค่ะ หนูมีมือมีเท้า กลับเองได้!”
"เกี่ยวอะไรด้วย พี่กับเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย พี่เกี่ยวกับน้องแค่คนเดียว"
"ใครเป็นน้องพี่ หนูไม่ได้มีพี่ชาย ขอโทษเถอะไม่อยากนับญาติกับคนเจ้าชู้เสเพล"
"แล้วเรื่องของเราละขิง จะเอายังไง จะไม่รับผิดชอบเหรอ?"
"หยุดพูดไปเลยนะ ถ้าพี่พูดขึ้นมาอีก หนูเอาพี่ตายแน่!"
น้ำขิงสะบัดบ๊อบใส่จนภีมหน้าเจื่อน ผู้หญิงอะไรปากร้ายชิบหาย แต่เวลาอยู่บนเตียง แม่ง !โคตรเด็ด
@คอนโดอคิณ
อคิณเดินนำหน้าเอวาเข้ามาในห้องพักสุดหรูที่เน้นโทนสีเทาดำสไตล์โมเดิร์น เขาโยนคีย์การ์ดลงบนโต๊ะกลางโซฟาอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ขอบคุณค่า"
“ได้ไปแล้วก็อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตฉันให้มากนัก ฉันมีงานต้องทำ มีโปรเจกต์ต้องส่ง”
อคิณพูดเสียงเรียบ แต่สายตาก็ยังคอยชำเลืองมองร่างบางที่เริ่มเดินสำรวจไปทั่วห้องเหมือนแมวเจ้าที่
“โห...ห้องใหญ่จังเลยนะคะพี่คิณ” เอวาพูดพลางเดินไปที่โซฟาตัวยาว เธอหยิบหมอนอิงขึ้นมาดมแล้วทำหน้าเหยเก
“อี๋! กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนไหนติดเนี่ย? ฉุนชะมัด!”
“เอวา! นั่นมันน้ำหอมปรับอากาศ” อคิณถอนหายใจ พึ่งจะเข้ามาก็ทำตัวมีปัญหาแล้ว
“ไม่เชื่อค่ะ! กลิ่นนี้มันน้ำหอมเกรดตลาดนัดชัดๆ” เอวาไม่พูดเปล่า เธอคว้าหมอนอิงทั้งเซตเดินไปที่ระเบียงแล้วเปิดประตูระเบียงออก
“พี่คิณคะ ของพวกนี้มันเสนียดห้องค่ะ ต้องกำจัดทิ้ง!”
“เฮ้ย! เอวา...!!”
"ฟรึ้บ!"
หมอนอิงราคาแพงถูกโยนลงไปกองที่ระเบียงข้างนอกอย่างไม่ใยดี อคิณอ้าปากค้าง ปวดขมับขึ้นมาตุบๆ ทันที
“เอวา! นั่นมันหมอนใบละเกือบหมื่นเลยนะ!”
“หนูจะซื้อใหม่ให้ค่ะ เอาเป็นสีชมพูลายคิตตี้ รับรองพี่คิณนอนหลับฝันดี ฝันถึงหนูทุกคืนแน่นอน” เอวายิ้มหวานก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องนอนใหญ่
“แล้วในห้องนอนนี่...มีซากอารยธรรมอะไรทิ้งไว้ไหมคะ?”
“หยุดเลยนะ! ห้องนอนคือเขตห้ามเข้าเด็ดขาด!”
อคิณรีบพุ่งไปขวางประตู แต่เอวานั้นไวพอกัน เธอมุดรอดใต้แขนเขาเข้าไปได้สำเร็จ เอวากวาดสายตามองไปรอบห้องนอนที่กว้างขวาง สายตาไปสะดุดเข้ากับ ‘ต่างหูมุก’ ข้างหนึ่งที่ตกอยู่ข้างหัวเตียง หัวใจของเธอกระตุกวูบ ความโกรธแค้นพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที
“นี่อะไรคะพี่คิณ!” เอวาชูต่างหูมุกขึ้นมาต่อหน้าเขา
“อีนั่นมันจงใจทิ้งไว้ใช่ไหม? แผนตื้นๆ แบบนี้พี่ดูไม่ออกเหรอ!”
“ก็แค่ต่างหู ใครทิ้งไว้ก็ไม่รู้ ฉันไม่ได้สนใจ”
อคิณพยายามคว้าคืน แต่เอวาหลบทัน นี่มันอะไรกันวะเนี้ย เขาไม่เคยพาใครเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวเลย คอนโดนี้เขาก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมา เว้นก็แต่ไอ้ธามกับไอ้ภีม ที่เคยมาแค่ไม่กี่ครั้ง ไอ้ที่เธอเข้าใจว่าเขาพาผู้หญิงมานั้น มันเป็นคอนโดเล็กที่อยู่ใกล้ๆมหาลัยต่างหาก ที่นั่นเขาไม่เคยแม้แต่จะพักค้างคืน เปรียบเสมือนม่านรูดส่วนตัวต่างหาก ในเมื่อไม่เคยพาใครมา แล้วทำไมถึงมีต่างหูได้ จะว่าไปกุญแจสำรองก็พึ่งหายไป คีย์การ์ดก็มีแค่สองอัน อันหนึ่งอยู่กับเขา อีกอันก็พึ่งจะให้เธอไป ได้แต่คิด มีต่างหูได้ไงวะ
“ไม่ได้สนใจแต่เก็บไว้ข้างหัวเตียงเนี่ยนะ! ตลกแหละ...” เอวาเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เห็นขวดเครื่องสำอางบางอย่างที่เธอไม่เคยใช้ แต่มั่นใจว่าเป็นของผู้หญิงแน่ๆ
“อันนี้ก็ของอีนั่นใช่ไหมคะ?”
"เคร้ง!"
เอวากวาดขวดครีมราคาแพงลงถังขยะอย่างเลือดเย็น อคิณยืนกุมขมับ รู้ซึ้งแล้วว่าการอนุญาตให้ยัยเด็กนี่เข้าห้องคือความผิดพลาดมหันต์
“เอวา...หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าเธอทิ้งของในห้องฉันอีกแม้แต่อย่างเดียว ฉันจะยึดคีย์การ์ดคืน!”
“ก็ได้ค่ะ! หนูไม่ทิ้งแล้วก็ได้” เอวาเปลี่ยนท่าทีทันที เธอเดินเข้าไปกอดแขนอคิณพลางถูไถหัวไปมาอย่างอ้อนๆ
“พี่คิณอย่าโกรธหนูเลยนะ หนูแค่ไม่อยากให้ห้องพี่มีกลิ่นคนอื่น หนูอยากให้ที่นี่มีแค่กลิ่นของหนู...อย่าโกรธเลยนะคะ”
อคิณมองใบหน้าอ้อนๆ นั่นแล้วใจอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ยัยตัวร้ายเวลาอ้อนแล้วทำไมเขาถึงเถียงเธอไม่ออกก็ไม่รู้ ดุก็ไม่ลง
“เออ...รู้แล้ว แต่อย่าแสบให้มันมากนัก อย่าล้ำเส้นกันเกินไป”
"ค่าาาาา"
@2 ชั่วโมงต่อมา
ในขณะที่เอวากำลังสนุกกับการรื้อตู้เสื้อผ้าอคิณเพื่อจัดเรียงใหม่ตามโทนสี ซึ่งแน่นอนว่าสีชมพูเริ่มแทรกซึมเข้าไป เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น
“พี่คิณคะ มีแขกมาหาค่ะ!” เอวาตะโกนบอกอคิณที่นั่งดูแบบแปลนอยู่ในห้องทำงาน
“ไปเปิดดิ สงสัยไอ้ธามเอาของมาส่ง”
อคิณตะโกนตอบโดยไม่เงยหน้ามอง โปรแจคนี้ต้องรีบส่งอาจารย์ เลยทำให้เขาหมกมุ่นอยู่แต่ในห้องทำงาน ด้านของเอวาเดินไปเปิดประตูด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับหายไปเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง
"สวัสดี"
- Writer
