My Love วิศวะร้ายพ่ายเมียเด็ก

จูบแรก mini nc 🔞

หลังจากเสียงประตูห้องทำงานปิดลงทิ้งท้ายด้วยความหงุดหงิด เอวายืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงที่บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบจางๆ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เธอเพิ่ง "ยึดครอง" มาได้สำเร็จ รอยยิ้มผู้ชนะค่อยๆ จางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงในอกที่อธิบายไม่ได้

"เธอกับเขาไม่เหมือนกัน ความอ่อนโยนต้องให้ให้ถูกคน"

ประโยคใจร้ายของอคิณยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันเจ็บจี๊ดยิ่งกว่าตอนที่ดาวเหนือกัดจิกเธอเสียอีก เอวาเม้มปากแน่น พยายามสลัดความน้อยใจออกไป "คนอย่างเอวา ไม่เคยแพ้อยู่แล้ว พี่คิณจะใจแข็งได้สักแค่ไหนกันเชียว" เธอรู้ดีว่าอคิณเป็นพวกบ้างาน และเวลาที่เขาเครียด เขาจะต้องการกาแฟดำเข้มๆ สักแก้ว เอวาจึงเริ่มภารกิจใหม่ พิสูจน์ใจมนุษย์หุ่นยนต์ ว่าเขานั้นจะใจแข็งกับเธอได้จริงหรือเปล่า เธอเดินเข้าน้ำด้วยความมั่นใจ พร้อมกับจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย

21:30 น. ณ หน้าห้องทำงาน

เอวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธออยู่ในชุดเดิม แต่ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาลงมาอีกสองเม็ดให้ดูหลวมๆ เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและสายเสื้อซับในลูกไม้สีดำที่จงใจให้โผล่พ้นออกมา เนิ่นออกขาวเผยออกมาให้เห็นชัด

"เอาวะ!...ทำขนาดนี้ถ้าไม่สนใจกันก็ไปบวชซะเถอะพี่คิณ"

เธอถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ไว้ในมือ ก่อนจะใช้ไหล่ดันประตูห้องทำงานเข้าไปเบาๆ ภายในห้องมีเพียงแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ อคิณยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว ดูเคร่งขรึมและเด็ดเดี่ยว เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้จะรู้ว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเท้าเข้ามา

"กาแฟค่ะพี่คิณ...เห็นทำงานหนัก เลยอยากมาดูแล"

เสียงของเธอหวานเชื่อมพลิ้วไหวราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ อคิณขมวดคิ้ว สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่แบบแปลนขนาดใหญ่บนโต๊ะ

"วางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็ออกไปได้แล้ว ฉันต้องการสมาธิ"

เอวาไม่ฟัง เธอเดินอ้อมไปทางด้านหลังของเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ วางแก้วกาแฟลงบนพื้นที่ว่างเพียงน้อยนิดของโต๊ะ แล้วค่อยๆ วางมือเรียวเล็กลงบนไหล่หนาของเขา

"ไหล่ตึงไปหมดแล้วนะคะเนี่ย ให้หนูนวดให้ไหม?"

"เอวา... อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"

น้ำเสียงของเขาต่ำพร่า เป็นสัญญาณเตือนว่าขีดจำกัดความอดทนกำลังจะหมดลง งานนี้เขาจริงจังมากเพราะเป็นโปรเจคที่ต้องแข่งขันระดับประเทศ

"พี่คิณก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบผลักไสหนู" เธอเริ่มโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าสวยเฉียดใบหูที่ขึ้นสีแดงจางๆ ของเขา

"ทั้งที่เมื่อก่อน... พี่เคยใจดีกับหนูมากกว่านี้แท้ๆ หรือเป็นเพราะอีดาวตกนั่น พี่เลยกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้?"

อคิณชะงักมือที่กำลังถือปากกาเขียนแบบ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง เอวาสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา เธอตัดสินใจรุกหนักขึ้นด้วยการใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นที่ลำคอแกร่ง ลากไล้ลงมาตามรอยแยกของปกเสื้อเชิ้ต

"หยุด..." อคิณพึมพำ แต่เขากลับไม่ปัดมือเธอออก

"ไม่หยุดค่ะ... จนกว่าพี่จะมองหน้าหนู"

"หมับ"

เอวาก้าวมาด้านหน้า แล้วแทรกตัวเข้าไประหว่างเขากับโต๊ะทำงาน ขยับกายนั่งลงบนขอบโต๊ะจนแบบแปลนบางส่วนยับย่น สายตาของอคิณพุ่งตรงไปที่ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของหญิงสาว เขาพยายามสะกดอารมณ์ แต่มันยากเหลือเกินเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เอวาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยจงใจยั่วเย้า เนิ่นออกขาวโผล่พ้นออกมาให้เห็นเต็มตา ทั้งขาวทั้งเนียน หากมองลึกลงไปอีกนิด ถ้าเธอไม่ใส่เสื้อซับในก็คงจะเห็นยอดอกไปแล้ว กลิ่นกุหลาบจากตัวเธอผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ มันเป็นส่วนผสมที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้ชายที่อดหลับอดนอนมาทั้งวันทั้งคืนแบบเขา

"แบบแปลนพังหมดแล้ว"

อคิณเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาไม่ได้จับจ้องที่กระดาษ แต่อยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับไว้ที่เอวคอด

"ก็ให้มันพังไปสิคะ... ถ้ามันสำคัญกว่าหนูนัก พี่ก็กลับไปสนใจมันสิ" เธอท้าทาย พลางเอื้อมมือไปคว้าลำคอหนาของเขาแล้วกระตุกเข้าหาตัวเบาๆ

"พี่คิณ ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับหนูจัง"

อคิณพยายามจะขยับตัวหนี แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งเปิดโอกาสให้เอวาได้ใจ เธอขยับกายบนตักเขาให้เข้าที่ทาง ก่อนจะส่งมือเรียวเล็กลงไปสัมผัสกับส่วนกลางลำตัวที่มีเพียงเนื้อผ้ากางยีนส์ขวางกั้นไว้

"เอวา... อย่า!"

อคิณเตือนเสียงแหบพร่า แต่มันช่างไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เอวาเองไม่สนคำสั่งนั้น เธอจงใจใช้นิ้วเรียวกรีดกรายลูบไล้ไปตามแนวยาวของความแข็งแกร่งที่ดุดันอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ตัวหนา เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนและขนาดที่ขยายตัวใหญ่ขึ้นจนตึงเปรี๊ยะ ความรู้สึกของเธอมันกล้าๆกลัวๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่สัมผัสส่วนนั้นของผู้ชาย แต่การแสดงออกของคนตัวเล็กนั้นกลับไม่มีความกลัวเลยสักนิด มีแต่ความกล้าที่จะพุ่งเข้าหา ฝ่ามือเล็กเริ่มกดคลึงเบาๆ เป็นจังหวะเนิบช้า ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักลงไปตรงกึ่งกลางความต้องการของเขา

"ซี๊ดดด..."

อคิณหลุดเสียงครางสยิวออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขารีบขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ใบหน้าคมคายแหงนหงายไปด้านหลัง ดวงตาคมหลับพริ้มพลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่กำลังจะตีตื้นขึ้นมา ความรู้สึกปวดหนึบและเสียวซ่านจากการถูกรุกรานด้วยมือเล็กๆ นั่นทำให้สติของเขาขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์

"พี่คิณ... ไหนบอกว่าไม่ชอบให้หนูกวนไงคะ?" เอวากระซิบชิดริมฝีปากเขา ขณะที่มือยังคงทำหน้าที่ปรนเปรออย่างร้ายกาจ

"แต่ทำไมตรงนี้ของพี่... มันถึงแข็งขนาดนี้ล่ะ"

"เอวาเธอมันร้าย..."

"หมับ"

"อ๊ะ"

อคิณไม่พูดเปล่า เขาโน้มตัวลงมาคว้าต้นคอเธอไว้แน่น ก่อนจะรวบมือที่แสนซนนั้นไว้ด้วยมือเดียว แล้วสวนกลับด้วยจูบที่ร้อนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

"อื้ออออ"

มืออีกข้างของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อนักศึกษาตัวบาง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วมือสอดเข้าไปใต้เสื้อชั้นในที่ห่อหุ้มเต้าอวบอยู่ เสียงหายใจคนเป็นพี่เริ่มถี่ขึ้น ส่วนคนเป็นน้องเองไม่ต่างกัน

"พี่คิณอย่าล้วง"

"ทีเธอยังลูบคลำของฉันได้เลย"

"อ๊ะ อ่าส์"

มือหนาเริ่มบีบขย้ำหน้าอกของเธออย่างเต็มกำลัง ก้อนเนื้อนุ่มถูกบีบคั้นขย้ำเต็มๆมือ ขนาดของเธอใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้มาก แค่กอบกุมเนื้อก็ล้นออกมาตามง่ามมือ แถมยังเนียนนุ่มจนเขาแทบไม่อยากปล่อยมือออก ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวนั้น เขาอยากจะใช้ปากดูดกินสองซาลาเปาสองก่อนให้สมใจ เธอตัวเล็ก เอวคอด หน้าอกตูมๆ นี่มันเด็กที่ไหนกัน เด็กอะไรจะน่ากินขนาดนี้ เขาขย้ำเธออย่างหนักหน่วง ราวกับจะลงโทษที่เธอทำให้เขาต้องเสียการควบคุมตัวเองถึงขนาดนี้

"อื้อ พี่คิณ~~~"