ไม่อยากกินของเหลือ
1029 Words
เขาบดจูบลงบนริมฝีปากที่ช่างเจรจานั่นทันทีที่เสียงครางเล็ดรอดออกมา จูบของเขาไม่ใช่การทักทาย แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความกระหาย เขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างหนักหน่วง เอวาครางอื้ออึงในลำคอ มือเล็กๆ ขยุ้มผมของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว จูบแรกที่เร้าร้อนและดุดันทำคนเป็นน้องตั้งรับไม่ทัน
"จ๊วบ จ๊วบ"
เสียงน้ำลายแลกน้ำลายดังทั่วห้อง ร่างบางที่ขึ้นคร่อมอยู่นั้น ขยับขับเคลื่อนไปตามแรงอารมณ์ ด้านของอคิณผละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาว พลางขบเม้มจนเกิดรอยสีแดงจางๆ มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวเธอไว้แน่น ส่วนอีกข้างบีบขย้ำหน้าอกอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ปลายนิ้วหัวแม่มื้อกับนิ้วชี้บดบี้ขยี้ปลายถันจนคนเป็นน้องครางสยิวออกมาไม่หยุด
"อื้อ... พี่คิณ... เบาๆ ค่ะ" เอวาสะดุ้งจนตัวโยน ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย
"ทำไม? กลัวขึ้นมาแล้วหรือไง?" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน แต่ลมหายใจที่รดรินกันนั้นร้อนผ่าว
"ไม่กลัว แต่พี่อ่ะ คิดดีแล้วเหรอ"
"ฉันไม่เสียหาย มีแต่ได้ คนเสียหายคือเธอ"
"ถ้าเสียให้พี่คนที่หนูชอบ หนูก็ไม่เสียใจ"
เอวาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะสั่นไหวกับสัมผัสที่รุนแรงเกินคาด เธอขยับกายขึ้นคร่อมทับบนตักเขาอย่างอาจหาญ สองมือโอบรอบคอแกร่งแล้วโน้มลงไปจูบเขาเองบ้าง
"อื้มมม"
คนเป็นพี่ครางกระเส้าออกมาในลำคอ มันเป็นจูบที่สับสนแต่เย้ายวน เธอพยายามจะคุมเกม แต่กลับเป็นฝ่ายสยิวจนแทบจะละลายไปกับอ้อมกอดของเขา เมื่ออารมณ์มันพุ้งกระฉูดจนกักเก็บเอาไว้ไม่อยู่ ความใคร่เข้าครอบงำคนทั้งคู่ อคิณเริ่มปลดเข็มขัดของตัวเองออก เสียงโลหะกระทบกันทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความร้อนแรง เอวาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเขา จากหน้าผาก สันจมูก มาจนถึงปลายคาง คนเป็นพี่เองฝังจมูกสูดดมไปที่เนินอกนั้นราวกับกลิ่นหอมที่มาจากตัวเธอ มันหลอกล่อให้ผีเสื้ออย่างเข้าบินเข้าหา ย่างกายเข้าขย้ำกัน เธอรู้สึกได้ถึงความต้องการของเขาที่ดันขึ้นมาใต้ร่าง มันแข็งจนทิ้มน้องสาวเธอผ่านเนื้อผ้าบาง
แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะก้าวข้ามเส้นไปสู่บทรักที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เอวากลับชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองเห็นรูปภาพกลุ่มหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน... รูปที่มีดาวเหนือยืนยิ้มอยู่ข้างๆ อคิณในงานรับน้อง ความขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกที่อก ความรู้สึกสงสารตัวเองที่อคิณเคยตราหน้าไว้มันกลับมาทำร้ายเธอ เอวาผลักอกอคิณออกอย่างแรง จนเขาที่กำลังเคลิบเคลิ้มถึงกับชะงัก
"ฟรึ้บ"
"พอแล้วค่ะ!"
"อะไรของเธอเอวา? มาถึงขั้นนี้แล้ว" อคิณขมวดคิ้ว ลมหายใจยังคงหอบถี่
เอวารีบก้าวขาลงจากตักเขา จัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา เธอพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า ทั้งที่ในใจเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้ ห้องของเขาไม่เคยมีภาพของเธอ แต่กลับมีภาพของอีดาวตกนั่น ถึงแม้จะเป็นภาพกลุ่มก็เถอะ
"พอดีหนูเปลี่ยนใจแล้ว... หนูไม่อยากกินของเหลือจากใคร" เธอกระแทกเสียงใส่ พลางมองไปที่รูปภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา
"เอวา!" อคิณคำรามด้วยความโกรธที่ถูกตัดตอนกลางคัน
"เธอคิดว่าฉันเป็นของเล่นหรือไง?"
"ก็เล่นอยู่ไม่ใช่เหรอค่ะ สนุกดีออก" เอวาเหยียดยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
"คืนนี้... นอนเฝ้าแบบแปลนกับรูปน้องรหัสสุดที่รักของพี่ไปเถอะนะคะ หนูไม่เล่นด้วยแล้ว ชิ!"
พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้อคิณนั่งอารมณ์ค้างอยู่บนเก้าอี้ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตามองตามหลังร่างบางที่เดินนวยนาดออกจากห้องไป
"ยัยตัวแสบ... เธอเล่นผิดคนแล้ว"
เขาสบถเสียงต่ำ ก่อนจะคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มรวดเดียวราวกับต้องการดับไฟในอกที่เธอก่อไว้ แล้วทิ้งมันให้มอดไหม้อยู่อย่างนั้น
@23.50 น.
เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน อคิณเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสภาพอ่อนเพลีย และความหงุดหงิดที่ถูกทิ้งกลางทางยังไม่หาย เขาชะงักไปเมื่อเห็นร่างบางของเอวานอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาหน้าทีวี ในมือยังถือรีโมตค้างไว้ ห้องทั้งห้องดูเปลี่ยนไปจากเดิม กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ และหมอนอิงนุ่มๆ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ยัยตัวแสบเก็บห้องทั้งวันคงจะเพลียถึงได้นอนหลับปุ๋ยขนาดนี้ แต่ยังมีแรงมาแกล้งเขาได้อีก จากเดิมที่อารมณ์พุ่งพล่านเพราะความโกรธ พอเห็นยัยตัวแสบนอนหลับปุ๋ยเหมือนเด็กน้อย อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ มองใบหน้าสวยที่ยามหลับดูไม่มีพิษมีภัย มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกเบาๆ
“ยัยเด็กแสบ...แกล้งให้ของขึ้น แล้ววิ่งหนีเฉยเลยนะ”
เขากำลังจะผละออกไปหาผ้าห่มมาคลุมให้ แต่จู่ๆ เอวาก็ละเมอคว้ามือเขาไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปกอดเหมือนตุ๊กตาหมี
“...พี่คิณ...ห้ามชอบ...ห้ามชอบอีดาวตกนะ...ห้ามชอบมันเด็ดขาด”
"หึ"
อคิณหลุดยิ้มออกมามุมปาก ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายที่เธอสร้างขึ้น เขาไม่ได้สะบัดมือออก แต่กลับทรุดตัวลงนั่งข้างๆ โซฟา ยอมให้เธอใช้มือของเขาเป็นหมอนข้างชั่วคราว
“เออ...ไม่ชอบหรอก ยัยตัวแสบ!”
- Writer
