หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

1062 Words

@สองวันต่อมหาวิทยาลัย – คณะวิศวกรรมศาสตร์ “อีน้องเอวา! มึงมานี่เลย!” เสียงของ ลูลู่ ดังลั่นมาแต่ไกลทันทีที่เห็นเอวาเดินเข้ามาใต้ตึกคณะด้วยท่าทางรีบร้อน เธอสวมเสื้อช็อปตัวใหญ่ ซึ่งเป็นของอคิณที่บังคับให้เธอใส่มาทับเสื้อนักศึกษาไว้อีกชั้น แต่เพราะความรีบทำให้เธอกลัดกระดุมไม่เรียบร้อย “อะไรของมึงลูลู่ มึงจะตะโกนทำไม?” เอวาบ่นอุบใบหน้าหวานยังคงดูเพลียๆ และขอบตาคล้ำเล็กน้อย “มะ..มึง... มึงไปทำอะไรมา?” ลูลู่ก้าวเข้ามาหาเพื่อนพลางดึงคอเสื้อช็อปออกเล็กน้อย จนเห็นรอยแดงปื้นใหญ่ที่ซอกคอขาวของเพื่อนรัก "อะไร?? ทะ..ทำอะไรเล่า" "นี่รอยอะไร อย่าบอกนะว่ายุงกัด รอยชัดขนาดนี้... หมอคนนั้นทำเหรอ??” "ไม่ใช่! มึงอย่าพูดมั่วคุณหมอเขาจะเสียหาย" "ไม่ใช่คุณหมอแล้วใคร หรือว่าพี่คิณ???" เอวาสะดุ้งโหยงรีบตะครุบคอเสื้อตัวเองไว้ หน้าแดงซ่านจนถึงใบหู “ปะ...เปล่า มึงตาฝาดแล้ว” “ฝาดบ้านพ่อง! มึงน่ะสิ! แดงเทื

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD