@สามวันผ่านไป
บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยยังคงดำเนินไปตามปกติ แต่สำหรับ ‘อคิณ’ ความสงบที่เขาเคยโหยหากลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่น่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ตลอดสามวันที่ผ่านมาไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่คอยตามตื้อ ไม่มีแรงกอดรัดที่แขนเสื้อช็อป และไม่มีข้อความจิกกัดปนอ้อนส่งมาในโทรศัพท์แม้แต่ข้อความเดียว
เขานั่งหน้านิ่งอยู่ในร้านกาแฟใต้ตึกวิศวะ แล็ปท็อปวางอยู่ตรงหน้าแต่สายตาเขากลับจดจ่ออยู่ที่ประตูร้านสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มืดสนิท ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันคือ 'ความรำคาญ' บัดนี้มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายที่ไร้เสียง
“พี่คิณคะ... กาแฟเริ่มเย็นแล้วนะคะ ให้เหนือไปสั่งแก้วใหม่ให้ไหม?”
เสียงของ ‘ดาวเหนือ’ ดังขึ้นข้างกาย เธอขยับเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆ พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง
อคิณเหลือบมองเพียงหางตา ความรู้สึกหงุดหงิดที่ไร้สาเหตุพุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ไม่ต้อง ฉันยัง
