เจ้าที่เขามาทวงคืน
1747 Words
"สวัสดี"
ดาวเหนือ หรือที่เอวาเรียกว่า อีดาวตกนั่นแหละ เธอยืนถือถุงขนมเจ้าดังพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทยาวดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ในมือเธอนั้น...กำลังถือ กุญแจสำรอง เตรียมจะไขเข้าไป
"เฮ้อ! มาทำไม"
“อ้าว...เอวา มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” ดาวเหนือชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม
“พอดีเหนือเอาขนมมาให้พี่คิณค่ะ เห็นพี่คิณบอกว่าช่วงนี้ต้องปั่นงานหนัก”
เอวามองกุญแจในมือดาวเหนือด้วยสายตาลุกเป็นไฟ ยัยแอ๊บแบ๊วนี่มีกุญแจห้องพี่คิณได้ยังไง ไหนบอกไม่เคยให้ใคร แล้วในมืออีนี่คืออะไร
“กุญแจห้องพี่คิณ...เธอมีได้ยังไง?”
“อ๋อ...พี่คิณให้เหนือพกไว้ค่ะ บอกว่าเผื่อวันไหนเหนือซื้อขนมมาให้จะได้ไม่ต้องรอหน้าห้อง”
ดาวเหนือพูดพลางเดินเบียดเอวาเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ อันที่จริงกุญแจนี้อคิณทำตกไว้ที่ห้องชมรมของคณะ เธอเลยตั้งใจที่จะเอามาคืน มาคืนแบบถึงเนื้อถึงตัว ต่างหูนั่นก็เป็นของเธอ ครีมนั่นก็เหมือนกัน เธอตั้งใจเอามาว่างอยู่ก่อนแล้ว เคยเอาเอกสารมาให้เขาพร้อมกับพี่ภีม พี่ธามครั้งหนึ่ง ก็ตอนที่โพสต์ลงไอจีสตอรี่ว่ามาดูผีเสื้อนั่นแหละ เลยกะจะอ้างว่าทำของหาย แล้วขอเข้ามาหาดู
“พี่คิณคะ! เหนือมาแล้วค่ะ ซื้อบัวลอยเจ้าที่พี่คิณชอบมาฝากด้วย”
อคิณเดินออกมาจากห้องทำงาน พอเห็นดาวเหนือเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แปลกใจทำไมน้องรหัสถึงเข้ามาห้องเขาได้ ถ้าจะบอกว่าเอวาเปิดประตูให้ เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ ดูหน้าเด็กจอมแสบตอนนี้สิ ดาวเหนือไม่โดยตบก็ดีเท่าไหร่แล้ว
“เหนือ.?..มาได้ไง?”
“ก็เอาขนมมาให้ไงคะ แต่ไม่คิดว่า...เอวาจะอยู่ที่นี่ด้วย” ดาวเหนือพูดเสียงเศร้า พลางหันไปมองรอบห้องที่ตอนนี้ดูวุ่นวายเต็มไปหมด
“ตายจริง! ทำไมห้องพี่คิณรกแบบนี้ละคะ? ปกติพี่คิณชอบความเป็นระเบียบมากไม่ใช่เหรอ”
“ก็ในห้องมันมีแต่กลิ่นสกปรก ก็เลยรกน่ะค่ะ ไม่รู้ตัวเมียตัวไหนตั้งใจเอามาทิ้งไว้” เอวากอดอกเดินเข้ามาประจันหน้า
“แล้วกุญแจห้องเนี่ย ควรที่จะคืนนะคะ พอดีพี่คิณเขาเพิ่งยกสิทธิ์การดูแลห้องนี้ให้เอวา...ให้แบบถาวร’ ”
ดาวเหนือหน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาอคิณ “จริงเหรอคะพี่คิณ? พี่คิณให้เอวามาอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?”
“อืม...ก็ให้ตามข้อตกลง ให้เด็กนี่เข้ามาเล่นในห้องฉันได้ ไม่ได้มีอะไร”
“แค่มาเล่นเหรอคะ?”
เอวาหัวเราะในลำคอ กับอีนี่ทำเป็นสนิทสนม เข้าออกห้องได้ ทีกับเธอไม่เห็นจะเคยให้มา
“มาเล่นแต่ได้คีย์การ์ดส่วนตัวนะคะ ไม่ใช่กุญแจสำรองที่พี่คิณลืมทิ้งไว้ให้คนส่งของแบบเธอ!”
“เอวาคะ! เหนือไม่ได้เป็นคนส่งของนะ!”
ดาวเหนือเริ่มเสียงสูง หน้าตาเธอดูงอนๆ เหมือนเด็กน้อย นี่กะจะแอ๊บแบ๊วให้ใครดู
“อ้าวเหรอ? เห็นเสนอหน้าเอาของมาส่งให้บ่อยๆ เอวาก็นึกว่าเป็นแกร็บส่วนตัวซะอีก”
เอวาเหยียดยิ้มเย้ยยันไปให้ ทำมาเป็นคนอ่อนแอต่อหน้าผู้ชาย อีนี่มันดูละครมากไปสินะ
“แล้วขนมที่เธอซื้อมา...พี่คิณเขาไม่กินหรอกนะ เธอไม่รู้เหรอว่าพี่คิณเขาไม่กินบัวลอย และอีกอย่างพี่คิณเขาบอกว่า ช่วงนี้เขาเบื่อของหวาน โดยเฉพาะของหวาน ปลอมๆ เขาอยากกินอะไรที่มัน แซ่บ และ ถึงใจ มากกว่า” พูดจบเอวาก็เดินเข้าไปหาอคิณแล้วคล้องคอเขาต่อหน้าดาวเหนือ
“ใช่ไหมคะพี่คิณ? เมื่อกี้พี่คิณยังบอกหนูอยู่เลยว่า...หนูแซ่บที่สุด”
เอวากระชิบชิดใบหู พร้อมกับเอียงศีรษะลงไปซบที่อกข้างซ้ายของอคิณ อคิณหน้าแดงซ่าน ใบหูขึ้นสีแดงจัด
“เอวา! พูดอะไรของเธอ!”
ดาวเหนือยืนกำถุงขนมแน่นจนมันสั่นในใจมันอยากจะกรี๊ดออกมาแต่ติดตรงที่ว่าชายหนุ่มที่เธอแอบชอบยืนอยู่ตรงนี้ด้วย
“พี่คิณคะ...เหนือไม่กวนก็ได้ค่ะ เห็นพี่คิณมีความสุขก็ดีแล้ว เหนือขอตัวนะคะ”
“เดี๋ยวสิเหนือ...” อคิณกำลังจะเรียกตาม รุ่นน้องอุตส่าห์มีน้ำใจเอาของมาให้ เอวากลับทำตัวไร้มารยาทตอบกลับไป
“ไม่ต้องเรียกค่ะ!” เอวากระชากแขนอคิณไว้
“ก่อนจะไป กุญแจสำรองนั่นน่ะ...เอาคืนมาด้วยนะคะ เพราะต่อจากนี้เจ้าที่เขามาทวงคืนแล้ว คนนอกไม่มีสิทธิ์!”
ดาวเหนือหันกลับมาสบตาเอวา แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ เธอวางกุญแจลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง!"
“ได้ค่ะ! เอาคืนไปเลย! แต่จำไว้นะคะ...ของที่ได้มาเพราะความสงสาร มันอยู่ได้ไม่นานหรอก!” พูดจบดาวเหนือก็สะบัดหน้าวิ่งออกจากห้องไปทันที
“เอวา! เธอทำเกินไปหรือเปล่า? นั่นเขาน้องรหัสฉันนะ!”
“น้องรหัสหรือว่าที่เมียน้อยคะ!” เอวาแผดเสียงกลับ
“พี่เห็นสายตามันไหม? มันจ้องจะงาบพี่ตลอดเวลา มีแต่พี่นั่นแหละที่ซื่อบื้อดูไม่ออก!”
“ดูออกหรือไม่ เธอยุ่งอะไรด้วย ฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่ชอบให้ใครมาอาละวาดในห้องของฉันแบบนี้!”
อคิณกวาดสายตามองห้องของตัวเอง ที่เขาพึ่งจะเห็นว่ามันเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละห้องกับที่เคยอยู่
“แล้วดูสิ...ห้องฉันกลายเป็นรังตุ๊กตาบาร์บี้ไปหมดแล้ว!”
“ก็ดีกว่าเป็นรังนกกระจอกที่มีคนเข้าออกไม่ซ้ำหน้านี่คะ!”
เอวาเดินเข้าไปประจันหน้า เอาสิอยากพูดอะไรพูดมาเลย ฉันจะสวนกลับไม่ให้ขาดเลยสักดอก
“พี่คิณฟังหนูนะ...ในเมื่อพี่ให้สิทธิ์หนูแล้ว หนูจะเคลียร์ทุกคนออกไปให้หมด ต่อจากวันนี้ไปห้องนี้เป็นพื้นที่ของหนู ใครกล้าเข้ามา หนูตบเรียงตัวแน่!”
อคิณจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ดูร้ายกาจแต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด เขาถอนหายใจยาวก่อนจะคว้าเอวบางเข้ามากอดไว้แน่นจนเอวาชะงัก
"หมับ"
“พะ…พี่คิณ”
“ถ้าเธอเก่งขนาดนั้น...ก็ลองดูสิ มาดูกันว่าเธอจะทนนิสัยเสียๆ ของฉันได้นานแค่ไหน”
เอวาใจเต้นแรง หัวใจที่เคยโกรธแค้นบัดนี้กลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เขากอดเธอ กอดเธออยู่ตอนนี้ อยากจะกรีดดังๆ เรียกให้อีดาวตกนั่นกลับมาดู
“ต่อให้พี่ใจร้ายกว่านี้ หนูก็ไม่ไปไหนหรอกค่ะ...เพราะหนูมันหน้าด้าน!”
อคิณคลายอ้อมกอดออกช้าๆ ทิ้งให้เอวายืนหน้าร้อนผ่าวอยู่กลางห้อง เขาส่ายหัวให้แก่นิสัยไม่ยอมคนของยัยตัวแสบ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็เป็นแบบนี้ อาละวาดทุกคนที่เข้าใกล้เขา ได้แต่ถอนหายใจ ปวดหัวกับยัยตัวร้ายนี่เหลือเกิน ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่หันมามองทิ้งท้าย แต่ไม่วายทิ้งระเบิดลูกย่อมๆ ไว้ให้คนฟังเจ็บจี๊ด
"นั่นสินะ เธอมันหน้าด้านอยู่แล้ว ต่อให้ไล่เท่าไหร่+ก็คงไม่ไป หน้าทนยิ่งกว่าโบกปูนซีเมนต์ซะอีก"
"โฮ...นั่นปากเหรอคะ ไม่เห็นเหมือนตอนที่พูดกับอีดาวตกนั่นเลย"
"เธอกับเขาไม่เหมือนกัน ความอ่อนโยนต้องให้ให้ถูกคน"
"พี่คิณ!"
เอวากระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจ แต่พอหันไปเห็น ‘กุญแจสำรอง’ ที่ดาวเหนือกองทิ้งไว้บนโต๊ะ รอยยิ้มผู้ชนะก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย เธอเดินไปหยิบมันขึ้นมาแกว่งเล่นอย่างอารมณ์ดี
“หน้าทนแล้วไง? สุดท้ายคนหน้าด้านคนนี้ก็ได้อยู่ในห้องพี่ ส่วนแม่คนอ่อนหวานนั่น...ระเห็จออกไปแทบไม่ทัน!”
@1ชั่วโมงต่อมา
เมื่อทางสะดวก เอวาก็ไม่รอช้า เธอเริ่มลงมือกวาดล้างซากอารยธรรมที่ผู้หญิงคนอื่นทิ้งไว้ทันที ทั้งที่คีบผมสีหวานที่ซุกอยู่ใต้โซฟา หรือน้ำหอมกลิ่นฉุนกึ๊กที่วางแอบอยู่ในห้องน้ำ ทุกอย่างถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี อันที่จริงน้ำหอมเป็นของภีมที่ลืมเอาไว้ และบางส่วนก็เป็นของดาวเหนือที่ตั้งใจทิ้งไว้ตอนมาส่งเอกสารคราวนั้น ส่วนอคิณน่ะเหรอ ไม่ได้รับรู้หรือสนใจอะไรเลย วันๆมั่วแต่ดูแบบแปลนที่จะเข้าแข่งขันอยู่ในห้องทำงาน
“รสนิยมต่ำช้าจริงๆ พี่คิณนี่ก็ตาถั่วชะมัด”
เอวาบ่นพึมพำขณะสวมถุงมือยาง ถือสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นกุหลาบที่เธอแวะซื้อมาก่อนถึงคอนโด ฉีดพ่นไปทั่วทุกมุมห้องเพื่อล้างกลิ่นอายของคนอื่น
"โครม!" เสียงของหนักตกลงพื้นทำให้คนที่อยู่ในห้องทำงานต้องโผล่หน้าออกมาดู
“เอวา! เธอทำอะไรของเธออีก!”
อคิณมองกองนิตยสารรถแข่งของเขาที่ถูกย้ายไปกองรวมกันอยู่ที่มุมห้อง เพื่อหลีกทางให้แจกันดอกไม้สดสีสดใสที่เอวาเพิ่งจัดเสร็จ
“หนูแค่จัดฮวงจุ้ยใหม่ค่ะพี่คิณ ห้องพี่มันมืดเกินไป มีแต่สีเทา สีดำ ดูแล้วเหมือนห้องเก็บศพไม่มีผิด” เอวาหันมาส่งยิ้มหวานประจบ
“หนูเปลี่ยนเป็นสีชมพูขาวให้ ดูสิคะ...ดูอบอุ่นเหมือนมีเมียมาดูแลห้องให้เลยใช่ไหมล่ะ”
“ฉัน-ยัง-ไม่-มี-เมีย!” อคิณเน้นทีละคำ
“และนิตยสารพวกนั้นห้ามขยับเด็ดขาด ถ้าหายไปแม้แต่เล่มเดียว เธอเตรียมตัวโดนถีบลงจากคอนโดได้เลย!”
“รู้แล้วค่า...ขู่เก่งจริงๆ” เอวายู่ปากใส่
“เฮ้อ! ซื้อมาทำไมก็ไม่รู้เยอะแยะ รกจะตาย จะกองท่วมหัวอยู่แล้วเนี้ย ไม่มีที่จะเก็บ”
“นี่ห้องฉัน!” อคิณตะโกนสวนกลับมาก่อนจะปิดประตูห้องทำงานเสียงดังปัง
- Writer
