@เช้าวันต่อมา
แสงแดดของวันใหม่ทำหน้าที่ขจัดความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนออกไป แต่ร่องรอยบนร่างกายของ เอวา กลับไม่จางหายไปง่ายๆ หลังจาก ยาเข็มพิเศษ อีกสามขนานใหญ่ที่อคิณจัดให้จนเธอสลบค้างฟ้าไปตั้งแต่หัวค่ำ เช้านี้ไข้ของเธอเริ่มลดลงบ้างแล้ว แม้จะยังรู้สึกรุมๆ และปวดหนึบที่ช่วงล่างทุกครั้งที่ขยับตัว
"ตื่นแล้วก็กินยาซะ จะได้พาไปส่งห้อง"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของอคิณ ที่เดินเข้ามาในห้องพักพร้อมถุงยาและน้ำเปล่า
เขามองดูยัยตัวแสบที่พยายามยันตัวลุกขึ้นด้วยสภาพทุลักทุเล ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่กลับดูเซ็กซี่อย่างประหลาดในชุดนอนตัวโคร่งที่เขาเป็นคนสวมให้เมื่อคืน
"พี่คิณ... พี่จะรีบไล่หนูไปไหนคะ? กลัวใจตัวเองจะหลงหนูจนโงหัวไม่ขึ้นรึไง"
เอวาเอ่ยเสียงแหบพร่าแต่ยังไม่วายส่งสายตายั่วเย้า
"เลิกเพ้อเจ้อ แล้วกินยาซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจทิ้งเธอไว้ที่นี่"
แม้คำพูดจะดูร้ายกาจแต
