@เข้าวันต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรูที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความคลั่งแค้น เอวา ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว โดยเฉพาะรอยช้ำสีเข้มที่กระจายตัวอยู่ตามผิวขาวผ่อง รอยที่เกิดจากมือหนาที่เคยลูบไล้เธอด้วยความอ่อนโยนเมื่อวันวาน แต่กลับบดขยี้เธออย่างป่าเถื่อนในค่ำคืนที่ผ่านมา
เธอมองร่างสูงของ อคิณ ที่ยืนหันหลังรูดม่านปิดบังแสงแดด แผ่นหลังกว้างที่เธอเคยซบอิงอย่างอบอุ่น บัดนี้ดูห่างเหินและเยือกเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็ง
"พี่คิณ... ฟังหนูก่อนได้ไหม"
เอวาเค้นเสียงแหบพร่าพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความระบมทำให้เธอต้องนิ่วหน้า
"เรื่องที่พี่ได้ยินที่ห้องชมรม... มันไม่ใช่ทั้งหมดนะ หนูคุยกับเพื่อนประชดเรื่องดาวเหนือ แต่ความจริงคือ..."
"เก็บคำแก้ตัวเน่าๆ ของเธอไว้ใช้กับคนโง่เถอะเอวา"
อคิณหันกลับมาแววตาคมกริบจ้องมองร่าง
