@หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์
บรรยากาศที่ลานเกียร์วันนี้ดูอึมครึมผิดปกติ ไม่ใช่เพราะสภาพอากาศ แต่เป็นเพราะรังสีความอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัว อคิณ เฮดว้ากหนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นซาตานไร้หัวใจอย่างสมบูรณ์แบบ เขานั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนตัวเดิมที่เคยมีร่างบางของ เอวา นั่งคลอเคลีย คอยตามตื้อตอแย หยอดคำหวานจีบเขาตลอด แต่ในวันนี้เขากลับนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง สายตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพดราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ในรัศมีสายตา
"พี่คิณคะ..." เสียงหวานที่เริ่มแหบพร่าดังขึ้นใกล้ๆ
อคิณไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมอง เอวายืนอยู่ตรงนั้น ในมือกอดกล่องข้าวกระจุกกระจิกที่เธอตั้งใจตื่นมาทำตั้งแต่ตีห้า ทั้งที่ร่างกายเธอยังไม่ฟื้นตัวดีจากบทลงโทษในคืนนั้น ร่องรอยช้ำตามข้อมือถูกปกปิดด้วยเสื้อแขนยาว แต่น้ำหนักตัวที่ลดฮวบจนแก้มตอบทำให้เธอดูเปราะบางจนน่าใจหาย
"วันนี้หนูทำกะเพราเนื้อแบบที่พี่ชอบมาให้ค
