บทนำ
1592 Words
@คณะวิศวกรรมศาสตร์
หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาในชุดช็อปสีกรมท่า แต่จุดที่สว่างวาบที่สุดคงหนีไม่พ้นโต๊ะหินอ่อนตัวยาวใต้ต้นหูกวาง ซึ่งเป็นที่สิงสถิตของแก๊งยมบาลหน้าตาย นำโดย อคิณ ที่นั่งหน้านิ่งอ่านไอแพดอยู่ โดยมี ธาม และ ภีม นั่งกินกะเพราไข่ดาวอยู่ข้างๆ
“ไอ้คิณ มึงดูนู่น... แม่มึงมาว่ะ”
ภีมสะกิดแขนเพื่อนรักพลางพยักพเยิดหน้าไปทางร่างบางที่เดินนวยนาดเข้ามาใกล้
"กูมีแม่คนเดียว"
"เออ..นั่นแหละ แม่คุณทูลหัวของมึงเดินมาโน่นแล้ว"
เอวา ในชุดนักศึกษารัดรูปพอดีตัว กระโปรงทรงเอผ่าหน้าโชว์เรียวขาขาวผ่อง เดินถือกล่องข้าวสีชมพูพาสเทลตรงมาที่โต๊ะ ท่ามกลางสายตาของหนุ่มวิศวะทั้งคณะ แต่เจ้าตัวกลับเชิดหน้าไม่สนใจใครทั้งนั้น จุดมุ่งหมายเดียวคือเขา คู่หมั้นตัวร้ายที่จ้องแต่จะหนีหน้าเธอทุกวี่ทุกวัน
“พี่คิณขา... ทานข้าวหรือยังคะ? หนูทำมักกะโรนีกุ้งผัดซอสมาให้ อาหารที่พี่ชอบ”
เอวาวางกล่องข้าวลงตรงหน้าอคิณพร้อมรอยยิ้มหวานหยด คนของใจแค่เห็นหน้าหัวใจมันก็เบิกบานแล้ว ส่วนอคิณปรายตามองข้าวกล่องนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปจ้องไอแพดดังเดิม
“ฉันบอกเธอตอนไหนว่าชอบ?”
“อ้าว... ก็ตอนเด็กๆ พี่ยังแย่งหนูกินอยู่เลยนี่นา”
เอวาแกล้งรื้อฟื้นพลางหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ เขาอย่างถือวิสาสะ
“นั่นมันสิบกว่าปีที่แล้ว สมองเธอหยุดพัฒนาไปพร้อมกับส่วนสูงแล้วหรือไง?”
อคิณตอบเสียงเรียบ แต่ทำเอาธามกับภีมสำลักน้ำ
“ไอ้คิณ มึงก็ด่าน้องแรงไป”
ธามท้วงขึ้นดูคำพูดมัน เหมือนเขาในตอนแรกที่ปฏิเสธขนมไม่ทีผิด แต่ดูตอนนี้สิ ติดหนึบยิ่งกว่าตังเม
“น้องเอวาครับ ถ้าไอ้คิณมันไม่กิน เอามาให้พี่ก็ได้นะ พี่ฉีดวัคซีนแล้ว กินง่ายอยู่ง่ายครับ”
ไอ้ภีมมันแทรกขึ้นก่อนจะเสนอหน้าเข้ามาใกล้ยัยเด็กแสบจอมโวยวาย
“ฝันไปเถอะค่ะพี่ภีม ของหนูทำมาให้ผัว ในอนาคต คนอื่นไม่มีสิทธิ์!”
เอวาสวนกลับทันควัน ที่พูดไปแบบนั้นเพราะอยากแสดงจุดยืนให้ชัดเจน ทำเอาแก๊งวิศวะรอบๆ โห่ร้องกันระงม อกหักกันเป็นแถว เธอสวย เธอน่ารัก แถมยังน่ากินมากๆด้วย คนหมายตามีเยอะแยะ ยกเว้นคนนั้นคนเดียว คนที่เธอตามจีบมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น
"แรงว่ะ! ผัวเลยน่ะเว้ย แบบนี้พี่ก็อกหักแย่เลยอ่ะดิ"
"คนสวยใจร้าย นี่กะจะมุ่งเอาแต่ไอ้คิณเลยรึไง"
"ค่ะ ว่าที่ผัวหนู ยกให้พี่คิณคนเดียว"
“ผัวในอนาคตงั้นเหรอ?”
อคิณวางไอแพดลงช้าๆแววตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความรำคาญ
"คำพูดคำจาไม่สมกับเป็นผู้หญิงเลยสักนิด น่าไม่มียางอาย"
"พี่คิณ!"
“เธอนี่มันน่ารำคาญกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะเอวา บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเสนอหน้าที่คณะฉัน”
“หนูไม่ได้มาเสนอหน้าค่ะ หนูมาเสนอตัว... เอ๊ย! มาดูแลคู่หมั้น”
เอวาพยายามไม่สนใจคำใจร้ายพวกนั้น เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าที่บึ้งตึงกลับมาใบหน้าหวานเยิ้มดังเดิม คนตัวเล็กขยับเข้าไปใกล้พลางเปิดฝากล่องข้าว กลิ่นหอมของซอสมะเขือเทศลอยเตะจมูกขึ้นมาทันที
“กินหน่อยนะคะพี่คิณ หนูตั้งใจทำมากเลยนะ เข้าครัวเองตั้งแต่ตีห้า กว่าจะเสร็จก็เกือบเจ็ดโมงเช้า โดนน้ำร้อนโดนไฟลวกนิ้วเกือบพองแน่ะ”
อคิณจ้องมองกุ้งตัวโตในกล่องข้าวครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ากล่องนั้นขึ้นมา
“ตั้งใจมากเลยเหรอ?”
“ค่ะ! ตั้งใจที่สุดเลย”
เอวายิ้มแก้มปริ คิดว่าเขาคงใจอ่อนลงแล้วแน่ๆ ตามจีบมาตั้งแต่มัธยมต้นจนตอนนี้ขึ้นมหาลัยแล้ว หยอดเขาทุกวันก็ต้องมีสักวันที่ใจอ่อนบ้างล่ะ ดังคำที่คนเขาว่า น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน ประสาอะไรกับใจคน ในขณะที่เธอจินตนาการกับความคิด เพ้อฝันกับความรู้สึกดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่สิ่งที่เขาทำมันกลับตรงกันข้าม
"เคร้ง! ฟุ๊บ"
รอยยิ้มของเอวาค้างบนอากาศ เมื่ออคิณลุกขึ้นยืนแล้วจัดการเทมักกะโรนีในกล่องลงในถังขยะสีเหลืองใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างโต๊ะหินอ่อนต่อหน้าต่อตาคนทั้งคณะ เศษอาหารสีแดงส้มไหลลงไปปนกับเศษขยะอื่นอย่างน่าเวทนา ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่ธามและภีมยังหน้าเหวอไม่คิดว่ามันจะกล้าทำถึงขนาดนี้
"ไอ้เชี้ย!! ทำอะไรของมึงวะ?" : ภีม
"นั่นสิไอ้คิณ ทำเกินไปหรือเปล่า" : ธาม
"ก็กูไม่อยากกิน บอกไม่กินยังเสือกทำมาอยู่ได้"
“พี่คิณ..!!”
เอวาสั่นไปทั้งตัว มือเรียวกำหมัดแน่น การกระทำของเขามันโคตรใจร้าย แถมปากยังจะร้ายตามอีก เกือบสองชั่วโมงที่ตั้งใจทำ แต่โดนเขาเททิ้งเพียงเวลาไม่กี่วินาที
“ตั้งใจมาก ก็ลงไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่มากที่สุดนั่นแหละ”
อคิณวางกล่องข้าวเปล่าๆ กระแทกลงบนโต๊ะ
“จำไว้นะเอวา... ของที่มาจากเธอ ต่อให้มันวิเศษแค่ไหน สำหรับฉันมันก็คือขยะเปียกดีๆ นี่เอง อย่าเอาเสนียดมาเปื้อนโต๊ะคณะฉันอีก”
เอวายืนนิ่ง น้ำตาคลอเบ้าพยายทมกลั้นมันไว้ด้วยความอับอายและเสียใจ แต่เธอคือเอวา...ผู้หญิงที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิต ก็จะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ใครเด็ดขาด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้
“ขยะเปียกเหรอคะ?” เอวาแค่นยิ้มทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ
“ขอบคุณนะคะที่เตือน... แต่พี่รู้ไหมว่าขยะเปียกน่ะ พอมันเน่ามันส่งกลิ่นเหม็นติดตัวนะ แล้วตอนนี้หนูก็เริ่มได้กลิ่นหมาเน่าแถวนี้แล้วด้วย ปากดีแบบนี้ ระวังเถอะค่ะ... วันไหนอยากกินมักกะโรนีฝีมือหนูขึ้นมา พี่ต้องคลานเข่ามาขอเหมือนหมาข้างถนนนะ!”
"ไม่มีวัน!!"
"หึ...อนาคตไม่มีใครรู้หรอกค่ะ ว่าความรู้สึกคนเรามันจะเหมือนเดิมหรือเปล่า วันนี้หนูชอบพี่ อนาคตหนูอาจจะไม่ชอบแล้วก็ได้ ส่วนพี่ที่ไม่เคยคิดจะชอบหนู วันข้างหน้าถ้าไม่มีหนู ตัวพี่เองอาจจะเป็นจะตาย เหมือนปลาทองขาดน้ำก็ได้ หรือไม่พี่ก็อาจจะลงแดงตายเพราะทั้งชีวิตหาเมียดีๆไม่ได้!"
“เธอกล้าแช่งฉันเหรอ!” อคิณก้าวเข้าไปหาอย่างคุกคาม กล้าดียังไงมาแช่งว่าคนอย่างเขาจะหาเมียดีๆไม่ได้
“ไม่ได้แช่งค่ะ แค่เตือนสติ!” เอวาเชิดหน้าใส่
“พี่ธาม พี่ภีมคะ... ขอบคุณที่ช่วยดูหมาให้นะคะ ไว้วันหลังหนูจะเอา กระดูก มาฝากพี่คิณใหม่! ทำอาหารดีๆให้ไม่ชอบ สงสัยจะชอบกินของเหม็นของเน่าแทน”
"นี่เธอ!!"
พูดจบเอวาก็สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกไปทันที ทิ้งให้อคิณยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด
“ไอ้เหี้ยคิณ... มึงเล่นแรงไปเปล่าว่ะ”
ภีมพึมพำพลางมองตามหลังเอวา คนสวยดวงตาแดงก่ำ หน้าสวยๆมันใจร้ายทำเธอเสียใจได้ลงคอ
“น้องเขาเกือบจะร้องไห้เลยนะนั่น”
“อยากร้องก็ร้องไปดิ ใครสน ใครแคร์ อยากโง่เสนอหน้ามาให้กูเหยียบเองทำไม”
"ไอ้เชี้ย! นั่นปากมึงเหรอ"
อคิณนั่งลงที่เดิมแต่อารมณ์ที่เคยนิ่งสงบกลับพลุ่งพล่านอย่างบอกไม่ถูก เขามองกล่องข้าวเปล่าบนโต๊ะแล้วรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะทุ่มมันทิ้งอีกรอบ
“เออ... มึงเก่ง มึงตัวตึง ไม่สนใคร อนาคตหมาชัดๆ” ธามส่ายหัวพลางตบไหล่เพื่อน
"มึงสิหมา!"
“กูขอเตือนมึงไว้นะไอ้เพื่อนรัก... โบราณเขาว่าเกลียดอะไรได้อย่างนั้น และที่สำคัญ... เมียวิศวะน่ะดุนะมึง ปากดีตอนนี้ อนาคตมึงจะไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากเถียงเขา กูว่ามึงเตรียมสั่งเพดดีกรีไว้รอเลยดีกว่า!”
"กูไม่ได้อ่อนเหมือนมึง!! ตั้งแต่มีเมียไม่กล้าแม้จะขยับตัว"
"หึ...ลองมึงมีเองแล้วมึงจะรู้ โดยเฉพาะเมียเด็ก เอาใจอยากชิบหาย"
"ไม่เอาอ่ะ ถ้าจะมีเมียแบบยัยเด็กเอวานั่น กูขออยู่คนเดียวยังจะดีกว่า อยากเอากับใครก็เอา ไม่ต้องสนไม่ต้องแคร์ใครหน้าไหนทั้งนั้น"
"แต่ใครที่มึงว่าอ่ะ คู่หมั้นมึงนะเว้ย ไม่สนได้เหรอ? แม่มึงโคตรจะรักเขา รักกว่ามึงที่เป็นลูกแท้ๆซะอีก"
"ได้ไม่ได้กูก็ทำมาแล้ว ช่างแม่ง!มันสิ กูไม่จำเป็นต้องสนใจ"
"ไอ้สัด!! แล้วอย่ามาหอนทีหลังแล้วกัน"
"ก็คงจะมีแต่มึงนั่นแหละไอ้ธามที่กลืนน้ำลายตัวเอง คนอย่างกูไม่มีวันกลับคำ ไม่ชอบคือไม่ชอบ ต่อให้พยายามแค่ไหนกูก็ไม่ชอบอยู่ดี"
- Writer
