คิดจะถอนหมั้น ฝันไปเถอะ
1236 Words
@คณะบริหารธุรกิจ
เอวาเดินกระแทกส้นรองเท้าออกมาจากหน้าคณะวิศวะด้วยความโกรธจนตัวสั่น น้ำตาที่คลอเบ้าถูกเธอกระพริบถี่ๆ เพื่อไล่มันกลับไป เธอจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ผู้ชายปากเสียแบบนั้นอีกเด็ดขาด!
คนตัวเล็กมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจ ที่ซึ่งเพื่อนสนิทอย่าง น้ำขิง และ ลูลู่ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“อีน้องเอวา! ทางนี้ค่าาา!”
ลูลู่เพื่อนสาวของเอวาในชุดนักศึกษาชายแต่ฟาดหน้าเป๊ะยิ่งกว่าดาราสาวโบกมือหยอยๆ ดูมันสิจัดเต็มยิ่งกว่าสาวแท้อย่างเธอซะอีก
“เป็นไงบ้างมึง เอามักกะโรนีร้อยศพไปสังเวยพี่คิณมาแล้ว ผลเป็นไง? เขาซาบซึ้งจนอยากตบรางวัลด้วยการจูบให้มึงไหม?”
เอวาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้กระแทกดังปัง จนน้ำขิงที่กำลังดูดน้ำส้มอยู่ถึงกับสะดุ้ง
“จูบกับผีอ่ะดิ! ไอ้พี่คิณคนใจหิน ไอ้มนุษย์หุ่นยนต์ เอาข้าวกล่องของกูไปเททิ้งถังขยะต่อหน้าคนทั้งคณะเลย!”
“ห๊ะ!!” น้ำขิงกับลูลู่อุทานออกมาพร้อมกันจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง
“พี่คิณเนี่ยนะ?”
น้ำขิงขมวดคิ้ว คนหน้าหินไม่แพ้กันกับพี่ธาม ปกติปากก็ไม่เห็นจะร้ายกับใครเลย นอกจากอีเพื่อนเอวาของเธอนี่แหละ
"ก็เอออ่ะดิ"
“กูรู้ว่าพี่เขาปากเสีย แต่ทำถึงขนาดเททิ้งเลยเหรอวะ? นั่นมันน้ำพักน้ำแรงมึงนะเอวา มึงทำตั้งแต่ไก่โห่”
“เออ! เททิ้งแบบไม่ใยดี แถมยังบอกว่าของที่มาจากกูมันคือขยะเปียก! แม่ง! ปากเสียชิบหาย ถ้าไม่ติดว่าหล่อนะ กูเอาไม้หน้าสามฟาดสลบไปนานแล้ว”
เอวาคว้าแก้วน้ำส้มของน้ำขิงมาดูดรวดเดียวจนหมดเพื่อดับความร้อนในใจ
"เออ..เพราะหล่อเลยให้อภัยสินะ" : น้ำขิงเบ้ปากใส่ หมั่นไส้อีพวกหลงผู้ชาย
"หล่อก็ส่วนหนึ่ง แต่หลักๆที่กูยอมเพราะเขาเป็นคู่หมั้น"
"คู่หมั้น! เฮ่อะ! คู่หมั้นแบบใด? กูไม่เข้าใจเลยจริงๆ มึงแม่ง! สวยแซ่บ ครบเครื่องขนาดนี้ พี่อคิณเขารังเกียจอะไรมึงนักหนาวะ เจอหน้าแต่ละที อย่างกับเจอคู่อริที่แค้นกันมาเป็นสิบชาติ" : น้ำขิง
“แล้วดูไอ้คุณพี่เขานะ... เมื่อคืนกูเห็นอีดาวตกมันโพสต์สตอรี่ "มาดูผีเสื้อที่ห้องพี่รหัส" คู่หมั้นมึงพาอีเด็กรุ่นน้องเข้าห้อง แต่พอกับมึงเจอหน้าทีไรกลับไล่เหมือนหมูเหมือนหมา บอกว่าเป็นเสนียดบ้างล่ะ น่ารำคาญบ้างล่ะ กูถามจริงๆนะเอวา มึงไปชอบคนใจดำอำมหิตแบบนั้นได้ยังไงวะ? "
"เออใช่...หล่อก็จริง รวยก็จริง แต่ปากนี่หยั่งกับมีฟาร์มหมาอยู่ในนั้น” : น้ำขิงเสริม ไม่มีอะไรเลยที่อีเพื่อนรักควรจะชอบไอ้พี่อคิณปากร้ายคนนั้น
“ก็กูชอบของกูมาตั้งนานแล้วนี่นา” เอวาฟึดฟัด ถอนหายใจอย่างจำยอม
"เพราะอะไรวะ??เขาไม่เห็นจะดีกับมึงเลย"
ลู่ลู่ทำหน้าเหนื่อยหน่ายไม่รู้มันจะชอบอะไรนักหนาปากเป็นลอทไวเลอร์ขนาดนั้น
"ตอนเด็กๆเขาเคยช่วยชีวิตกู ถ้าไม่ใช่เพราะเคยช่วยกูไว้ มึงคิดว่าคนแบบกูจะยอมให้คนใจร้าย ปากหมาแบบนั้นกดหัวกูอยู่แบบนี้หรือไง!"
"เออ..ชอบเขาเพราะเขามีบุญคุณ? นี่มันนางเอกนิยายน้ำเน่าชัดๆ ถ้ามึงชอบนัก มึงก็ทนต่อไป พยายามต่อไป แล้วเลิกทำหน้างอคอหักแบบนี้สักที เห็นแล้วรำคาญตา" : น้ำขิง
“ก็กูเจ็บใจ มึงเข้าใจป่ะ? ทั้งที่ผู้ใหญ่เขาก็รับรู้เรื่องหมั้นกันหมดแล้ว แต่ไอ้พี่คิณยังพาผู้หญิงเข้าห้องไม่ซ้ำหน้า แต่กับกูที่เป็นคู่หมั้น... แม้แต่ปลายเล็บเขายังไม่เคยคิดจะแตะ!”
“เออ อันนี้จริง” น้ำขิงพยักหน้า
“พี่คิณมันร้ายนะ กูว่าเขาจงใจเอาคนอื่นมาเย้ยมึง เพื่อให้มึงทนไม่ไหวแล้วเป็นฝ่ายถอนหมั้นไปเองมากกว่า”
"อีลูลู่!!"
“ถอนหมั้นเหรอ? คำนี้สะกดยังไงวะกูไม่รู้จัก!”
เอวาทำหน้าตาไม่สนไม่แคร์ คิดจะถอนหมั้น ฝันไปเถอะ รอชาติหน้าตอนบ่ายๆ กลับไปตายแล้วเกิดใหม่สักสามรอบค่อยมาถอน
"แต่เขาไม่เอามึงน่ะเว้ย" : ลูลู่เตือนสติเพื่อนรักอีกครั้ง
“ไม่เอาก็ช่าง ยิ่งอยากให้กูถอย กูก็จะยิ่งตื๊อ! ถ้าเขาอยากได้ความสงบสุข กูก็จะทำให้ชีวิตเขาเหมือนอยู่ในสนามรบ! กูนี่แหละขยะเปียกที่ส่งกลิ่นเหม็นติดตัวเขาไปจนตาย!”
“กูล่ะยอมใจมึงจริงๆ ยังไงก็ต้องเป็นพี่อคิณใช่ไหม ผัวในอนาคตมึงอ่ะ” ลู่ลู่ถึงกับส่ายหัว ปฏิธานมันแน่วแน่เสียจริง
"เออ..เว้นแต่ว่าเขาจะทำให้กูเกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า ถึงตอนนั้นกูจะเป็นฝ่ายถอนหมั้นเขาเอง"
“เออๆ แล้วแต่มึง แล้วนี่มึงจะจัดการยังไงกับ ‘อีดาวตก’ น้องรหัสสุดที่รักของคู่หมั้นมึงวะ?" : ลูลู่
"นั่นดิ กูนั่งส่องไอจีเห็นมันโพสต์สตอรี่ว่ามีคนซื้อขนมไปให้ที่คณะวิศวะด้วยนะ แหม... แคปชั่น "ขอบคุณพี่รหัสสุดหล่อ" พร้อมหัวใจสีส้ม ดูแล้วอยากจะอ้วก ทำเป็นใสซื่อ แต่กูว่ามันตั้งใจโพสต์ให้มึงเห็น อีนี่มันกวนตีน” : น้ำขิง
“อีดาวตกเหรอ?” เอวาแค่นยิ้มร้ายออกมา
“มันอยากเล่นบทน้องรหัสผู้น่ารัก น่าเอ็นดูนักใช่ไหม? ได้...! เดี๋ยวกูจะจัดบทนางร้ายเบอร์หนึ่งให้มันเอง"
"มึงจะทำอะไรคะ?" ลูลู่มองมาอย่างรู้กัน ถามไปงั้นแหละ แค่มองตาก็รู้ใจมันแล้ว
"น้ำขิง.. บ่ายนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม?”
“ไม่มี มีเรียนอีกทีพรุ่งนี้เช้า ทำไมวะ?”
“กูจะไปเดินห้าง ไปทานข้าวกับคุณป้า ไปช็อปปิ้งถลุงเงินในกระเป๋าเขาให้ละลายไปเลย!” เอวาเชิดหน้าขึ้น
“ไอ้พี่อคิณบอกว่ากูเป็นเสนียดใช่ไหม? งั้นกูจะทำตัวเป็นเสนียดที่แพงที่สุดในโลก ด้วยเงินของเขานั่นแหละ!”
“อีนี่มันเอาจริงว่ะ” ลูลู่หัวเราะร่วน
“เออ! ดีมึง กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้พี่คิณปากหมานั่น ถ้าโดนมึงรุกขึ้นมาจริงๆ ยังจะวางมาดนิ่งได้อยู่อีกไหม”
“คนแบบนั้นไม่มีวันเมินกูได้นานหรอก” เอวายิ้มอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะยังเจ็บแปลบๆ กับคำพูดของอคิณ
"มั่นใจขนาดนั้นเชียว?"
"อืม"
"เพราะ??"
“เพราะคนอย่างเอวา ถ้ากูไม่ได้...ใครหน้าไหนก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน! กูจะทำให้พี่คิณปากร้าย สมองนิ่มเห็นธาตุแท้ของอีกน้องรหัสจอมแอ๊บแบ๊วคนนั้นเอง”
"เออดี"
"แต่ก่อนที่กูจะลงมือ กูขอเอาคืนไอ้คนปากปีจอก่อนสักดอก ไม่อย่างนั้นคืนนี้กูคงนอนไม่หลับแน่"
"มึงจะทำอะไรวะ"
"ทำอาหารจานใหม่ ส่งไปเป็นของขวัญให้พี่อคิณไง"
- Writer
