ร่างบางของเอวาวิ่งทะลุผ่านประตูอัลลอยด์ของคอนโดออกมาอย่างคนไร้สติ ฝีเท้าที่เคยก้าวมั่นคงบัดนี้กลับสั่นเทาและโซเซไปตามทางเท้า ลมหนาวตอนกลางคืนพัดปะทะใบหน้าชื้นเหงื่อและคราบเลือดจนเธอรู้สึกแสบแปลบไปถึงขั้วหัวใจ แต่ความเจ็บที่บาดแผลยังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดจากการถูกผลักไสโดยคนที่เธอรักที่สุดในวันนี้
“ฮึก...”
เสียงสะอื้นที่พยายามกักเก็บไว้หลุดรอดออกมา มือเล็กคอยปาดเลือดที่เริ่มแห้งกรังติดแก้มอย่างลวกๆ ในหัวมีแต่ภาพอคิณที่กางปีกปกป้องดาวเหนือ... ภาพที่เขามองเธอด้วยสายตารังเกียจเหมือนเธอเป็นสิ่งสกปรก ความคิดของเธอเตลิดไปไกล จนกระทั่ง.....
"เอี๊ยด!"
รถยนต์คันคุ้นตาเบรกกะทันหันริมฟุตบาท ก่อนที่ร่างของ ‘ภีม’ จะเปิดประตูลงมาด้วยสีหน้าตื่นๆ ขับรถผ่านมากะจะเอาของมาให้อคิณ แต่พอสายตาปะทะเข้ากับร่างที่ยืนสั่นอยู่นั้น เขาจึงรีบจอดรถทันที
“เฮ้ย! น้องเอวา!” ภีมถลาเข้าไปหาด้วยความตกใจ
“พี่ภีม.
