บรรยากาศหน้าห้องพยาบาลรวมของมหาวิทยาลัยตึงเครียดจนขนลุก เหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างพากันชะลอฝีเท้าลง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของประธานสโมสรวิศวะฯ อย่าง อคิณ อุ้มกัปตันทีมบริหารฯ ในท่าที่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงเข้าไปด้านใน ทิ้งให้ ดาวเหนือ ยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่หน้าประตู โดยมีกลุ่มเพื่อนรุมล้อมดูอาการดั้งที่เกือบจะหักซ้ำสองจากแรงกดดัน
"ปัง!"
อคิณใช้เท้าถีบประตูห้องพยาบาลส่วนตัวให้เปิดออก ก่อนจะวางร่างบางของเอวาลงบนเตียงสีขาวสะอาดอย่างแรงจนสปริงเตียงส่งเสียงประท้วง เขาไม่รอช้า รีบเอื้อมมือไปกระชากม่านกั้นรอบเตียงมาปิดจนมิดชิด บดบังสายตาของพยาบาลเวรและทุกคนที่แอบมองอยู่ด้านนอก
"พี่คิณ... เบาๆ สิคะ หนูเจ็บนะ"
เอวาครางประท้วงแสร้งบีบน้ำตาเม็ดเล็กๆ ที่หางตาพลางกุมข้อเท้าที่เริ่มบวมแดง
อคิณไม่พูดพล่ามทำเพลง เขาคว้าเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าเธอ แววตาคมกริบที่เคยนิ่งเฉยบัดน
