@โรงพยาบาล
บรรยากาศในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนกลางดึกช่างเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ เอวานั่งนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ปล่อยให้พยาบาลใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือดที่แห้งกรังรอบบาดแผล ความแสบแปลบแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสทุกครั้งที่สำลีสัมผัสโดนผิว แต่เธอกลับไม่ร้องออกมาสักคำ ดวงตาที่บวมช้ำยังคงเหม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
“หมอจะต้องเย็บประมาณ 4 เข็มนะครับคนไข้ เจ็บหน่อยนะครับ” คุณหมอหนุ่มเอ่ยบอกขณะเตรียมเข็มและไหมไว้เย็บแผล
“ค่ะ... หนูทนได้” เอวาตอบเสียงเบาหวิว
ภีมที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องเบือนหน้าหนี ภาพรุ่นน้องที่เคยสดใส บัดนี้อยู่ในสภาพเสื้อนักศึกษาขาวสะอาดถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนชุ่มโชกไปถึงหน้าอก แผ่นหลังที่เคยเชิดอย่างมั่นใจกลับดูเล็กจ้อยและสั่นเทา ด้วยความโมโหและอยากจะเตือนสติเพื่อนรักที่ทำตัวเป็น ‘หุ่นยนต์ไร้ใจ’ ภีมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพเอวาในจังหวะที
