@สองสัปดาห์ต่อมา... ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์
บรรยากาศที่มหาวิทยาลัยดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติสำหรับคนอื่น แต่สำหรับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ราวกับเวลาถูกหยุดแช่แข็งไว้ที่ความทรมาน แสงแดดรำไรยามเย็นทอดเงาลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนที่เคยเป็นจุดรวมตัวของพวกเขา แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของความสูญเสีย
อคิณ นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ สภาพของเขาในตอนนี้ไม่เหลือเค้าลางของประธานสโมสรจอมหยิ่งยโสหรือเฮดว้ากผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มเด่นชัด ใต้ตาคล้ำลึกจากการไม่ได้นอนติดต่อกันหลายคืน หนวดเคราเริ่มขึ้นครึ้มประปราย เสื้อช็อปที่เคยสวมอย่างสง่างามบัดนี้ดูหลวมโคร่งเพราะเจ้าตัวแทบจะไม่แตะต้องอาหารเลยตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
ในมือของเขาคีบบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบถึงนิ้ว แต่เขากลับไม่ได้สูบมัน แววตาคมกริบที่เคยใช้ข่มขวัญคนอื่น บัดนี้กลับเลื่อนลอยและสั่นระริกทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน
