Chapter 47
Halos tumingala ako sa lalaking kaharap ko. Matangkad na sa tantiya ko ay six-footer, kayumangging balat, semi-kalbo ang buhok na may isang hikaw sa isang tenga at nangungusap na mga mata. Yung naramdaman ko sa kanya habang tinitingnan ko siya ay ang pakiramdam na naramdaman ko nung unang nagtagpo ang landas namin ni Jeremie.
Ipinilig ko ang ulo ko. Isang buwan pa lang na nawala si Jeremie sa buhay ko, kaya imposible ang ganitong pakiramdam. Siguro dala ito ng sobrang pagkamiss ko sa kanya kaya ganito ang naramdaman ko ngayon.
“Miss are you sure you’re ok?” untag sa akin ng lalaki.
“Yes. And thank you for your concern. Mauna na ako.” Akmang hahakbang na ako nang biglang naramdaman ko ang sakit ng tuhod ko na tumama sa unahan ng sa
