“แล้วแกจะที่ไหน”
“จันทบุรี”
“ก็ใกล้ๆ ไอ้ฉันก็นึกว่าโน่นต่างประเทศจะได้ฝากซื้อของเสียหน่อย” พลอยไพลินพูดเสียงเรียบแต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์จิกกัด เธอยกกระจกขึ้นมาส่องใบหน้าที่เพิ่งไปทำหัตถการ
“ฉันไม่น่าเกิดมาเพื่อทำร้ายผู้ชายเลย พับผ่าสิ” เธอเปรยอย่างไม่ใส่ใจความรู้สึกเพื่อนแม้แต่น้อย “เป็นสาวใกล้สูงวัยขนาดนี้แต่เวลาไม่สามารถเผาผลาญความงามให้สวยน้อยลงเลยแม้แต่น้อย” กานต์พิชชาเบะปากมองบน
“แม้แต่ยุคมืดก็หาหลักฐานการศัลยกรรมของแกไม่เจอใช่ไหม”
“ศัลยกรรมอะไรกัน พูดอย่างนั้นเดี๋ยวแม่ก็เปล่งออร่าเข้าตาเสียเลย”
“แกอยู่กับเด็กข้างบ้านมากเกินไปรึไง ยัยพลอย” มัลลิกาเหน็บให้อย่างหมันไส้
“เหมือนแกไงที่อยู่กับนักเรียนจนหลงลืมความเป็นตัวตนของตัวเอง”
“พวกแกจะเถียงกันเพื่ออะไร” เขมจิราถาม
“อรรถรส” ทุกคนพร้อมตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างกับซักซ้อมกันมาอย่างดี ท้ายสุดก็หัวเราะขึ้นมา มัลลิกามองหน้าเขม
