หัวใจคนแก่ 2
689 Words
“คุณตาไปไหน” แอมถือของพะรุงพะรังเข้ามาที่บ้านช่วงสายของวันหยุด แต่เมื่อกลับมาบ้านก็เจอแต่ลูกสาวนั่งเล่นโทรศัพท์ และลูกชายของตนเองที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่กับลูกของพี่ชาย
“ไม่รู้ค่ะ เห็นบอกว่าจะไปหาเพื่อน”
“หาเพื่อนอีกแล้ว? นี่ตาแกจะไปหาเพื่อนทุกวันเลยรึยังไง” แอมสงสัยเพราะนับตั้งแต่ที่พ่อเจอผู้หญิงกลุ่มนั้นเมื่อเดือนที่แล้ว เธอแอบสังเกตว่าพ่อออกจากบ้านบ่อยมากกว่าทุกครั้งและทุกครั้งที่กลับมาหน้าตาเบิกบาน
“ความสุขของคนแก่ แล้วแม่จะไปยุ่งอะไรด้วย” ลูกชายวัยมัธยมเอ่ยปากทั้งที่สายตาทั้งที่สายตาและมือกำลังง่วนอยู่กับหน้าจอโทรทัศน์กับเกมยอดฮิตที่กำลังเล่นอยู่กับลูกพี่ลูกน้อง
แอมไม่ใช่ไม่อยากขัดความสุขพ่อแต่นี่มันหลายครั้งแล้วที่พ่อของเธอออกไปข้างนอกคนเดียว แม้ว่าพ่อจะดูแข็งแรง ไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์แต่เธอก็อดห่วงไม่ได้เสียทีแต่มากเป็นห่วงคือพ่อจะถูกหลอก
“แล้วนี่ขนมอะไร เยอะแยะเต็มไปหมด”
“ขนมที่คุณปู่เอามาให้ที่บ้านผม พ่อเอาไปแจกเพื่อนหมดแล้ว นี่ก็เอามาอีกจนไม่มีใครกินแล้ว พ่อเลยบอกว่าให้เอามาที่นี่เผื่อว่าป้าจะเอาไปแจกลูกน้องที่ทำงาน พ่อเอาไปที่โรงพยาบาลบ้างแล้ว”
“เยอะขนาดนี้เชียว”
“ก็ปู่หิ้วกลับมาแทบทุกวัน แล้วยังสั่งให้มาส่งที่บ้านอีก วันนั้นน้าคินมาบ้านก็เอาไปตั้งหลายถุง”
“ไม่กลัวเบาหวานบ้างรึไงเนี่ยพ่อ” แอมบ่นพึมพำออกมาแต่ใจคิดไปไกลอย่างที่จับไม่ได้ว่าตนเองคิดอะไรอยู่กันแน่
*******
นานๆ มาทียังพอทน แต่นี่มาถี่จนเรียกว่าวันเว้นวันกันเลยทีเดียวแม้แต่ตอนเธอมาซื้อของยังเสนอหน้าตามมาอีก
การกระทำของเกริกพลยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขมจิราอึดอัดมากขึ้นทุกวัน เธอคิดสรตะว่าเกริกพลจะมาจีบแล้วเนื้อคู่ของเธอคือชายแก่คราวพ่อ ถ้าเรื่องอายุที่แตกต่างกันเธออาจจะยอมรับได้แต่ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่เคยมีข่าวเสียๆ หายๆ กับแม่และเห็นเธอมาตั้งแต่เล็ก
เขมจิราสองจิตสองใจว่าจะพูดไปดีหรือไม่ แม้เกริกพลจะดูเอ็นดูเธอในฐานะผู้ใหญ่แต่ลึกๆ เธอไม่ไว้ใจการเข้ามาสนิทสนมใกล้ชิดแบบนี้ แบบที่ว่าค่อยๆ หยดน้ำให้ซึมลงในก้อนหินจนกลายเป็นตะไคร่เกาะต่อให้ขัดยังไงก็ยังทิ้งรอยคราบลื่นๆ ไว้อยู่
“แกกำลังคิดอะไรอยู่” พลอยไพลินโน้มตัวถาม น้ำเสียงที่ใช้บอกชัดว่าเห็นใจเพื่อนอย่างสุดซึ้ง
“อย่าทำเป็นถาม แกรู้อยู่นี่”
“หรือเป็นเนื้อคู่วะ รอแค่แกโตพร้อมใช้งานก็มาสอยทันที”
“แกนึกว่าฉันเป็นมะม่วงรึไง”
“ก็อาจจะใช่ เมื่อก่อนทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วง เห็นว่ายังเด็กเลยแค่ผ่านไปผ่านมา ให้เงินเลี้ยงต้อย พอโตเต็มที่เหลืองหวานน่ากินก็มาปรากฎตัวในคราบผู้อุปการะคุณแต่ก่อนเก่า”
“ฉันขนลุกว่ะ จินตนาการแล้ว อึ๋ย!” เขมจิราลูบแขนตัวเองเพื่อให้ขนแขนที่ลุกชันกลับลงไปเหมือนเดิม พลอยไพลินได้แต่ขำกลบเกลื่อน ตัวเธอเองก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถ้าให้เพื่อนมีแฟนล่ะก็ แก่กว่าเพื่อนนิดหน่อยยังดีกว่าอายุหกสิบกว่าและต้องมาดูแลยามแก่เฒ่า มิหนำซ้ำอีกฝ่ายยังมีลูกที่คาดว่าอายุน่าจะมากกว่าพวกเธออีกด้วย
“แล้วแกจะเอายังไง” เขมจิราแอบชำเลืองตาไปทางผู้หลักผู้ใหญ่ที่เธอเริ่มจะไม่เคารพแล้ว เขาทำตัวยิ่งกว่าพ่อที่เฝ้าและห่วงหวงลูกสาวเสียอีก
“ไม่รู้สิ”
- Writer
