สอยเธอ คุณคานทอง

คำถามกระแทกใจ2

สามวันต่อมาหลังจากที่ใบหน้าของเขมจิรายุบลงแล้ว เธอเดินทางไปที่กรมที่ดินเพื่อตกลงโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงนั้นให้กับผู้ซื้อต่อหน้าเจ้าหน้าที่ แม้จะเสียดายแต่ก็ยังดีที่ว่าคนที่ซื้อที่ดินผืนนั้นเป็นคนที่ถืออภิสิทธิ์ปลูกบ้านบนที่ดินของพ่อเธอ กว่าจะตกลงกันได้ลุงผู้ใหญ่บ้านต้องมาไกล่เกลี่ยให้และเสนอให้ผู้ที่อยู่นี้ซื้อที่ดินจากเจ้าของเสียเพื่อจะได้ไม่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล

“แก ฉันไม่ชอบสายตาไอ้ผู้ชายคนนั้นเลยว่ะ” พลอยไพลินพูดเสียงเบาและมองไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่จ้องเธอไม่กะพริบตา ข้างๆ คือป้าปากร้ายที่พูดเอาแต่ได้

“ดีที่แกพาแฟนมาด้วย”

“อืม”

ทางฝั่งตรงข้ามใจเต้นรัวไม่คิดว่าผู้หญิงที่กำลังตกลงซื้อขายที่จะหน้าตาสะสวยถึงขนาดนี้ มิน่าเล่าน้องสาวของเขาถึงพูดถึงอย่างนึกอิจฉา

เขาโสด

เธอโสด

ลุงผู้ใหญ่บ้านคงรู้อะไรดีมากกว่าเขาแน่

“แม่ พอเถอะ ลุงผู้ใหญ่บ้านก็ช่วยพูดแล้ว คนกันเองแท้ๆ เงินเล็กน้อยจะมาตัดความสัมพันธ์กันได้ยังไงเล่า จริงไหมลุงผู้ใหญ่”

“มันพูดก็ถูก เงินยังไม่กี่แสนจะโวยวายมากมายทำไมมาถึงขั้นนี้แล้ว” คนถูกตำหนิยังไม่พอใจ ตนเองอยู่ที่นี่มานมนานจู่ๆ ต้องมาเสียเงินให้กับที่ทางที่ตัวเองอยู่ จะโทษก็ต้องโทษไอ้แก่ที่ตายห่าไปแล้วนั่น

“แต่ถ้ายังเอาเรื่องนั้นมาแย้ง ก็ได้นะคะเพราะฉันไม่สนใจว่าพวกคุณจะเป็นใคร รอหมายศาลก็ได้ เงินแค่นี้ยังโวยวายไม่เลิก” เขมจิราพูดอย่างเหลืออดแต่ก็ไม่ใส่อารมณ์เพราะพวกเธออยู่ในสถานที่ราชการ เอกสารทุกอย่างก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว ยายแก่งี่เง่านี่ยังไม่วายรำลึกความหลังที่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลย เอ๊ะ! หรือมีก็แค่ติ่งหรือขี้เล็บที่ถูกเขี่ยทิ้งจากสารบบ

ชายแววตาหื่นกระซิบกับแม่ หญิงปากร้ายจึงยอมสงบเงียบจนเรื่องราวดำเนินไปในทิศทางที่ควรเป็นในที่สุด

“ลาล่ะค่ะ ลุงผู้ใหญ่” เขมจิรายกมือไหว้แต่ไม่คิดจะเอ่ยคำลาหรือยกมือพนมให้กับคนที่ไม่สมควรจะได้รับ

“อีเด็กเปรต!” หญิงปากร้ายเอ่ยวาจาแต่ลูกชายอาศัยที่ตัวเองรู้จักมักคุ้นกับผู้ใหญ่จึงขอให้ช่วยเขาเรื่องหนึ่ง

เขมจิราเดินทางกลับกรุงเทพฯ พร้อมกับพลอยไพลินที่วันๆ ว่างมาก เพราะหล่อนเป็นลูกสาวเจ้าของตลาด สมัยก่อนแม่ก็เคยเช่าพื้นที่ขายขนมหวาน เธอกับพลอยไพลินเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ส่วนอีกสองคนนั้นเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวตอนประถมแม้บ้านไม่ได้ใกล้กันแต่ไปมาหาสู่กันประจำ ถึงตอนนี้แต่ละคนจะแยกย้ายไปมีครอบครัวและเหลือเธอคนเดียวที่ยังยึดคานเป็นฐานที่มั่น ทว่าเพื่อนสนิททั้งสามก็ไม่เคยหายหน้าเมื่อเธอเจอปัญหา

“เรื่องนี้ก็หมดห่วงแล้ว แต่แกก็ขายถูกมากเลยนะ ไร่หนึ่งจ่ายแค่สองแสน” พลอยไพลินเห็นหน้าเพื่อนก็ไม่อยากจะพูดต่อ ดูจากสีหน้าแล้วก็รู้ว่าเขมจิราก็อึดอัดใจไม่น้อย “แกคิดจะทำอะไรต่อหรือว่าจะไปสอนหนังสือ” พลอยไพลินถามเพราะเขมจิราเป็นครูคหกรรมโรงเรียนแห่งหนึ่งแต่ลาออกเพื่อไปทำงานที่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาได้สองปี ส่วนใหญ่รับทำขนม

“ยังไม่รู้เลย ก็คงรับทำขนมตามออเดอร์นั่นแหละขนมจัดเบรกก็มีมาเรื่อยๆ” เธอยังไม่ได้คิดว่าและตัวเองก็ไม่อยากเดินทางไปทำงานทุกวันเหมือนแต่ก่อนแค่รับทำขนมแค่นี้ก็ไม่มีเวลาแล้ว

“ก็ดี ฉันจะได้มีเพื่อนคุย แล้วแกจะไปแก้บนวันไหน” พลอยไพลินเอ่ยถาม

“ว่างก็ขับรถไปพรุ่งนี้เลยไหม”

“ได้ เดี๋ยวฉันโทรหาพวกนั้นก่อน แต่วันนี้แกไปทำสวยกับฉันก่อนนะ” พลอยไพลินสาวที่ไม่เคยยอมให้ตัวเองไม่สวยเอ่ยปากชวนเพื่อนทันที

ปัญหาเรื่องที่ดินนั้นตัดไปได้แล้ว แต่เธอยังรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามันจะยังไม่จบปัญหา

เย็นวันเดียวกันเขมจิราเดินห้างสรรพสินค้าพร้อมกับเพื่อนหลังจากไปเสริมความงามแล้ว เธอและเพื่อนๆ เดินช็อปปิ้งกันจนเพลินแล้วจึงลงไปยังชั้นล่างของห้างสรรพสินค้าซึ่งมีการจัดเทศกาลอาหารอยู่ เพื่อซื้ออาหารกลับไปทานที่บ้าน

ระหว่างที่เดินเลือกซื้ออาหารอยู่นั่นเองจู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งมาสะกิดเธอ เขมจิราหันไปมอง ก็เห็นคนหน้าคุ้นเคย ร่างท้วมสมบูรณ์ ดูภูมิฐานทั้งสง่าราศีของคนมีอันจะกินแผ่ออกมา

“แม่หนูหน้าตาคล้ายกับคนที่ลุงรู้จักเลย”

“ลุงเกริก” คนถูกเรียกชื่อยิ้มให้ เขาเป็นหนึ่งในผู้อุปการะคุณที่แวะเวียนมาซื้อขนมที่ร้านบ่อยๆ และจู่ๆ ก็หายไป แม่เล่าว่าลุงเกริกย้ายไปอยู่ต่างประเทศ

“ไม่คิดว่าจะเจอพวกเธอที่นี่ด้วย”

“พวกเราก็ไม่คิดว่าจะเจอลุงเหมือนกันนะ นี่ย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองไทยแล้วหรือคะ”

“อืม จริงๆ ก็ไม่ได้ย้ายไปหรอก เรียกว่าไปเยี่ยมญาติและอยู่ยาว ค่าตั๋วมันแพงไปกลับไม่ไหว เลยอยู่เสียนานๆ”

“แล้วแม่เราล่ะเขม เป็นยังไงบ้าง” เกริกพลใช้สายตามองหญิงสาวคราวลูกที่ด้วยแววตาเอ็นดู

“แม่เสียไปหลายปีแล้วค่ะ” เกริกพลขมวดคิ้วมุ่นในใจรู้สึกอธิบายบอกไม่ถูก เขาไม่รู้เลยว่าหล่อนเสียแล้วอาจเพราะไม่ได้ติดต่อมาหลายปี เขมจิราเอ่ยขึ้นอีกครั้งบอกถึงสาเหตุการจากไปของผู้เป็นแม่

“เป็นมะเร็ง”

“แล้วนี่มีลูกรึยัง”