เขมจิราจำยอมเดินตามภาคินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ระหว่างก็มีคนถามถึงเธอไม่ก็สรุปเอาเองว่าเธอคือแฟนของเจ้าคนไร้มารยาทนี้ แต่ยังดีที่เขายังมีมโนธรรมอยู่ในหัวใจตอบชัดเจนว่าเธอเป็นใครและมาที่นี่ได้อย่างไร
“นั่นป้านุช” เขาพยักเพยิดให้มองป้ารูปร่างอวบอ้วนเดินออกจากบ้านซึ่งอยู่ข้างบ้านของเขา “รู้จักกันไว้ ขาดเหลืออะไรก็บอกป้าเขาได้” เขมจิรายิ้มพร้อมยกมือไหว้อย่างคนมีมารยาท
“สวัสดีค่ะ”
“แล้วนั่นใครล่ะ แฟนใหม่เอ็งรึ”
“ไม่ใช่จ้าป้า นี่คุณเขมที่ผมเคยบอก เขาจะมาทำขนมวันแต่งไอ้ลินมัน”
“โอ๊ย! ไอ้คิน งานแต่งน้องเอ็งอีกตั้งสองเดือน ข้าก็นึกว่าเอ็งจะไปรับขนมมา” ทั้งเขาและเธอหันหน้ามามองกันในใจต่างมีความคิดกันไปคนละแบบ
‘ซวยแล้ว’
‘ไอ้ฆาตกร ฉันนึกอยู่แล้วว่าต้องถูกหลอกมาฆ่าแน่ๆ ’
“โอ๊ยป้า ยังมีงานบวชเพื่อนผมอื่นอีก ผู้หญิงคนนี้ก็ถูกจ้างเหมือนกัน”
“เอ๊าเหรอ… บ้านใครล่ะ”
“บอกไปป้าก็ไม่รู้จักหรอก แล้วนี่ล
