‘นี่่ฉันต้องมาเสียตัวให้มหาโจรรึเนี่ย’
“คุณคิดจะทำอะไร” น้ำเสียงแข็งกร้าวถามออกไป
“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ คุยข้างนอกไม่สะดวก”
“ไม่สะดวกกับผีน่ะสิ ออกไปเลยนะ ไอ้โรคจิตวิปริต คิดเอาเปรียบผู้หญิง ไอ้เลว ไอ้บ้ากามแกหลอกฉันมาใช่ไหม ฉันไม่คิดเสียตัวให้ใครง่ายๆ หรอกนะ”
“นี่ป้า ใครโรคจิตวิปริตกันแน่”
“แล้วฉันกำลังพูดอยู่กับใครเล่า กับผีบ้านผีเรือนมั้ง ไอ้บ้ากามนายออกไปเลยนะ ไม่อย่างนั้น…”
“จะร้องให้คนช่วย? บ้าไปใหญ่แล้ว ช่วยกรุณาฟังผมก่อนที่จะร้องโวยวายจะได้ไหม”
“แล้วจะพูดเรื่องอะไรเล่า”
“เออ… คือ”
“นั่นไง พูดไม่ได้สินะ เพราะในหัวของนายมันมีแต่เรื่องสกปรก หลอกผู้หญิงมาฟันกี่คนแล้วล่ะ เป็นผู้ชายอกสามศอก รูปร่างก็ใหญ่อย่างกับหมีควายแล้วผู้หญิงที่ไหนจะหนีพ้น นายมันชั่วช้าสามานย์ ไอ้…” เขมจิราพูดไปด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาพานไหลออกมาด้วยความกลัว ชีวิตตกอยู่ในกำมือไอ้ชั่วที่ตัวเองเผลอตีหัวอย่างไม
