ด้านคนที่ถูกเข้าใจผิดก็ผละออกจากการโดยอัตโนมัติ เขมจิรากัดฟันกรอด ไม่คิดว่าตนเองจะได้รับความอยุติธรรมอย่างที่ไม่ควรจะได้รับ
“คุณตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้อยู่แล้วใช่หรือเปล่า”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
“ไม่ใช่แล้วคุณจะถอดกางเกงทำไม” เธอตะเบ็งเสียงใส่ เขาปฏิเสธ
“ผมยังไม่ได้ถอดเสียหน่อย”
“ไม่ถอดแล้วนี่อะไร” เธอชี้กางเกง เขาถอนหายใจแล้วรัดเข็มขัดกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ผมขอโทษที่ทำให้แม่ของผมเข้าใจผิด แต่ความเป็นจริงแล้วที่ผมจะบอกคุณก็คือ… ความจริงมีอยู่ว่าผมชอบคุณ”
“อะ… อะไรนะ?”
“ผมชอบคุณ”
“ผมชอบคุณ” ภาคินพูดประฺโยคนี้อีกครั้งหนึ่ง และประโยคที่พูดออกมาทำให้น้ำตาของเขมจิราถึงกับเหือดแห้งลงไปในบัดดล
จากเมื่อครู่ที่ผู้ชายเป็นฝ่ายเดินเข้ามาประชิดครั้งนี้กลายเป็นเขมจิราที่สืบเท้าก้าวเข้าไป ทีละก้าวจนภาคินต้องก้าวถอยหลังตาม เธอหรี่ตามองผู้ชายที่ตัวสูงใหญ่กว่าเธอเกือบสองเท่า
‘คิดจะมาเล่นกับคนอย่างฉัน
