เช้ารุ่งขึ้นเขมจิราตื่นเช้าเหมือนปกติ เธอชำระล้างร่างกายและทำอะไรเสร็จตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง เขมจิรารีบคว้ากระเป๋าของตนเองออกจากห้องโดยไม่ลืมพับผ้าห่มและเก็บกวาดเศษผมที่ร่วงหล่นตามพื้นที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เธอหิ้วกระเป๋าลงมาในใจคิดว่าเช้าเช่นนี้คงยังไม่มีใครตื่นหรือไม่ก็เพิ่งตื่นกัน หากเธอออกจากบ้านตอนนี้ก็คงจะไม่มีใครเห็นหรือต่อให้เห็นก็คงตามไม่ทัน แต่เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อสายตาประสานกับชายคนหนึ่งที่นั่งดูข่าวอยู่หน้าทีวี
“ตื่นเช้านะ มาๆ ดื่มกาแฟหรือน้ำชาก่อนไหมลูก” พงษ์ศักดิ์พ่อของภาคินแจ้งความมองไม่เห็นว่าหญิงสาวหิ้วกระเป๋าลงมาด้วย เมื่อคืนนี้กิ่งแก้วได้เล่าให้ฟังแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร หากอยากจะให้ลูกชายสมหวังเรื่องความรัก คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ต้องช่วยกันรั้งให้เธออยู่ที่นี่สักหน่อย
“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีมีธุระด่วนต้องกลับกรุงเทพฯ ขอลาเลยนะคะ”
“หือ ธุระอะไรก็ไม่
