“หนีไปไม่รอดสินะ” ภาคินเอี้ยวตัวกระซิบข้างหูเขมจิรา เธอค้อนใส่เขาพลางพูด
“ใช้คำผิดความหมายไปไหม แทนที่จะพูดว่า ไม่ไปแล้วใช่ไหม”
“อ๋อ ผมนี่แย่จัง แต่คุณเชื่อไหมผมนี่ไม่ได้นอนทั้งคืน รอคนแอบหนีออกจากบ้านแต่ก็อย่างว่า เจอดักทางได้เสียก่อน”
“ก็เลยหลอกใช้พ่อแม่”
“เรียกว่าครอบครัวร่วมใจจะถูกกว่านะครับ ในเมื่อผมชอบ…” เขมจิราหมันไส้หางตาเหลือบเห็นปลาเป็นๆ อยู่ในกะละมังโดยมีลุงพ่อค้านั่งยิ้มคุยกับแม่ค้าร้านข้างๆ บริเวณพื้นรอบกะละมังมีน้ำเจิ่งนองอยู่ซึ่งเป็นปกติของตลาดขายอาหารประเภทเนื้อสัตว์อยู่แล้ว เธอจึงใช้จังหวะที่เขาใช้วาจาเอ่ยคำไม่ถูกใจ เดินนำเขาไปครึ่งก้าวแล้วขัดขาพร้อมกับผลักให้เขาเซไปด้านข้าง
“โอ๊ะ!” ภาคินเซไปด้านข้าง มือไปเกี่ยวเข้ากับขอบกะละมังทำให้ปลาช่อนที่ดิ้นพล่านไปมาไหลลงมาตามพื้นและดิ้นสะบัดน้ำที่เจ่อนองเต็มพื้นกระเซ็นโดนคนที่เดินสวนไปมา ภาคินหน้าเหวอแต่สติที่มีรีบกล่าวขอโทษขอโ
