ทุกวันภาคินจะออกจากบ้านแต่เช้ามืดเข้าสวน เข้าบ้านก่อนเที่ยงบ่ายออกเย็นกลับดึกนอนซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาอยู่แล้ว นอกจากงานสวนคนที่จบวิศวะไฟฟ้ามายังมีงานเสริมให้ทำบ้างตามความชอบตั้งแต่ยังหนุ่มแม้จะไม่มากแต่ก็ไม่น้อย เขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทเหมือนคนอื่นทั่วไป
“เอ็งไม่เข้าสวน?”
“มีงานค้างอยู่ว่าจะเข้าไปบ่ายๆ ให้แดดอ่อนกว่านี้หน่อยน่ะพ่อ” ภาคินตอบ เพียงไม่นานก็มีเสียงเหนื่อยหอบดังต่อจากประโยคของเขา
“แล้วทำไมน้าไม่เข้าไปเล่า เดือดร้อนผมที่ต้องไปแบกกล้วยเป็นเครือมาเนี่ย เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน” เสียงบ่นอย่างคนคร้านงานดังเข้ามาภายในบ้าน อาร์ทเด็กนักเรียนมอปลายเดินเหงื่อซกเข้ามาหลังวางกล้วยลงพื้นและหอบหายใจ
“แล้ววันนี้ทำไมไม่ไปโรงเรียน”
“ไม่สบาย”
“ไม่สบายหรือขี้เกียจ”
“ก็แล้วแต่คิดครับ”
“ตั้งใจเรียนสิ จะได้มีงานดีๆ ทำ”
“แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นชาวสวนเหมือนน้าคินเนี่ย
