“ทำไมไม่เชื่อ?”
“ก็ผมเห็นอยู่ว่าคุณกำลังอ่อยหลานชายผม ทำไม เห็นว่ามันหล่อ เป็นนักกีฬาประจำจังหวัดเลยคิดจะเคลมเด็ก” เขาแอบมองอยู่เห็นอาร์ทยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หลานชายเขาทำไมจะไม่รู้สันดาน
“ฉันเพิ่งจะเคยเห็นเขาครั้งแรกยังไม่รู้เลยว่าเป็นนักกีฬา แล้วที่ว่าหล่อดูจากกรรมพันธุ์…” เธอมองภาคินขึ้นลง “ดีนะที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณโดยตรง ไม่งั้น…”
“ไม่งั้นทำไม”
“ไม่รู้สิ” เธอเกือบจะพลั้งปากไปแล้วว่า ‘เมียทิ้ง’ แต่ดีที่ประสบการณ์ชีวิตสอนให้รู้ว่าจะพูดอะไรให้คิดให้ดีเสียก่อน
“อย่าทำเป็นไม่รู้ พูดออกมา”
“ไม่พูด”
“ต้องพูด!”
“น่ารำคาญ” เขมจิราไม่คิดต่อล้อต่อเถียง จึงเดินหนีแต่เขายังคงเดินตามและคว้าแขนเธอให้หันมาพูดให้รู้เรื่อง เขาไม่อยากให้เธอมาวุ่นวายกับหลานชาย คุยกันเฉยๆ ก็พอแต่เพิ่งรู้จักไม่ควรใกล้ชิดจนเกินขอบเขต
ภาพที่เธอยีผมและอาร์ทเดินไปส่งเธอถึงในห้องน้ำนั่นเต็มสองตาเขา อารมณ์หึงหวงไม่
