เขมจิราขึ้นไปเก็บกระเป๋าของตนเองซึ่งสัมภาระของเธอนั้นมีไม่กี่อย่างเพราะแต่เดิมเธอก็เตรียมมาแค่อยู่ต่างจังหวัดแค่สามสี่วันเท่านั้น
เธอใช้เวลาและจัดห้องให้เรียบร้อยในเวลาครึ่งชั่วโมงและลงมาชั้นล่างทันที เธอกล่าวลาผู้ใหญ่ในบ้านอย่างผู้ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี ไม่นำความกรุ่นโกรธมากับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง
“ขอบคุณนะคะสำหรับการดูแลอย่างดี”
“เอ่อ… หนูเขมจะไปจริงๆ เหรอ”
“ยังไงก็ต้องกลับอยู่แล้วค่ะกลับช้ากลับเร็วก็ต้องกลับบ้าน” กิ่งแก้วมองพงษ์ศักดิ์ อีกฝ่ายจ้องตากลับก่อนจะเดินไปหาเขมจิรา
“ให้พ่อ เฮ้ย! ให้ลุงช่วยถือของไปที่รถนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่หนักเลย ขอบคุณมากนะคะ”
“ถ้างั้นลุงไปส่งที่รถ”
เขมจิราไม่ทักท้วง ผู้ใหญ่ที่นี่แต่ละคนล้วนมีไมตรีจิตที่ดี หากเธอไม่กลับมาเป็นสาวแรกรุ่น เธอก็คงจะยินดีรับเหล่านี้เป็นสหายอีก แต่เพราะว่าร่างกายเธอไม่ได้เหมือนแต่ก่อนจึงไม่อาจทำเหมือนคนที่อยู่ในช่วงวัยเดียว
