วันรุ่งขึ้นภาคินกลับมาจากสวนก็ตรงมาที่โต๊ะอาหาร เขาตักข้าวกิน จานแรกผ่านไป ภาคินลุกไปตักจานที่สองไม่เพียงเท่านั้นยังตักแกงเพิ่มใส่ชามอีก ไม่แม้แต่ภาคินที่รู้สึกว่าเขาเจริญอาหารเท่านั้น แม้แต่ลลินที่ไม่ค่อยกลับบ้านยังมองพี่ชายที่ทานอาหารอย่างกับกลัวว่าเย็นนี้จะไม่ได้กินข้าวเสียอย่างนั้น
“อิ่มยังจะได้เก็บจานล้าง กินเหมือนตายโหงตายห่ามาจากไหน ไม่รู้จักอิ่มเสียที” เหมือนถูกไล่ออกจากโต๊ะยังไงยังงั้น ภาคินที่อิ่มแต่ยังอยากกินต่อจำต้องวางช้อน
“อิ่มแล้วมาเก็บด้วย” ภาคินพูดจบก็ลุกจากเก้าอี้ ส่วนจานชามก็วางอยู่บนโต๊ะ เขมจิราที่มาอาศัยเขาอยู่ลุกเดินเข้ามาเก็บจานชามหมายจะเอาไปล้างแต่ถูกภาคินรั้งเอาไว้ “ให้ไอ้ลินมันทำ ส่วนคุณไปกับผม”
“ไปไหน?”
“ไปดูรถไง ตั้งนานแล้วรถยังไม่เสร็จ เดี๋ยวคุณก็หาว่าผมเล่นแง่” ภาคินตอบพร้อมเดินนำเธอไปที่รถของตัวเอง
ภาคินใช้เวลาไม่นานในการขับรถไปถึงอู่ เขมจิราเห็นรถของต
