ในตลาดที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเพราะเป็นช่วงบ่ายคล้อยของวัน ชายหนุ่มที่เป็นนักศึกษาจบใหม่และได้งานทำทันทีกำลังเดินหาของกินลงท้องหลังเพราะเคร่งเครียดจากงานที่ทำมาพักใหญ่ กว่าจะเสร็จก็เล่นจนร่างพัง
สถานที่ที่ไม่ได้คุ้นเคยนักแต่ก็ใช่ว่าไม่เคยมา เขามาส่งงานให้ลูกค้าบ้างในบางครั้ง หลังแวะทานก๋วยเตี๋ยวจึงแวะหาซื้อขนมติดไม้ติดมือไปนั่งทานเล่นสักอย่างสองอย่าง เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายจะต้องไม่ชอบขนม เขาคนหนึ่งล่ะที่ชอบจนบางครั้งยังสามารถกินแทนข้าวได้เลย
ภาคินเดินมาหยุดอยู่ร้านขนมที่วางหม้อขนมตักและของขบเคี้ยวด้านข้าง เขาจำได้ว่าเคยมีป้าคนหนึ่งขายอยู่ ร้านนี้ขนมอร่อยใช้ได้ทีเดียว
เขายืนเลือกอยู่สักพักก็มีหญิงสาวในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาพร้อมจานข้าวผัดกระเพรา เธอวางจานข้าวอาหารตามสั่งแล้วหันมาสนใจเขาผู้ซึ่งเป็นลูกค้า
“เอาเท่านี้ใช่ไหมคะ”
“ครับ” เขาตอบและแอบชำเลืองมองเธอ
“ร้อยหนึ่งพอดีค่ะ” เ
