สองปีกับการศึกษา ลงมือทำการเกษตรอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ หนึ่งปีหลังเขาต้องเทียวไปเทียวมากรุงเทพฯ จันทบุรี เพราะรับงานกับเพื่อนที่เปิดบริษัทใหม่ จะบอกรับงานก็ไม่ถูกเสียทีเดียว บอกว่าเป็นหุ้นส่วนด้วยจะดีกว่า
เหมือนพระแม่ลักษมีดลใจแต่โชคชะตาช่างเล่นตลก เธอฟาดหัวเขาด้วยไม้ขนาดพอดีมือจับเพียงเพราะคิดว่าเขาเป็นเจ้าหนี้ ศีรษะไม่แตกแต่ทำเอรมึนหัวจนลุกไม่ไหว แต่ในเมื่อเธออยู่ห้องข้างๆ ทำไมเขาจะไม่มีโอกาส
ใช่! เขาไม่มีโอกาสที่จะเจอเธออีก เธอหนีไปอีกแล้ว
…เธอคือคนที่เขาหมายตาแต่ไม่อาจครอบครอง
จนกระทั่ง
หัวคิ้วของเธอค่อยขมวดเข้าหากัน ฟังคำอธิบายจากปากของเขาแต่เธอจำไม่ได้สักนิดว่าเคยเจอเขา และเขาก็เก็บกระเป๋าเงินเธอไว้ เมื่อเขาส่งคืนเป็นเธอเองที่ไม่อยู่ ก็ไปเมืองนอกนี่นา ถ้าไม่ไป ลำพังเงินเดือนครูอัตราจ้างจะพากินที่ไหนล่ะ
“ขอโทษแล้วกัน” เธอเห็นว่าของในกระเป๋ายังมี แต่ครบไหมไม่แน่ใจนัก เธอเห็นเงินใ
