“คอแกเป็นอะไร” พลอยไพลินถูกเพื่อนลูบแล้วถาม “มดกัด?”
“กัดเกิ๊ดอะไรล่ะ ไอ้ผัวบ้านี่สิ อยากลองทำแบบตัวเป็นวัยรุ่น”
“ดูด?”
“เออน่ะสิ” เขมจิรากุมท้องหัวเราะลั่น
“ทำเป็นขำ แกเคยโดนรึยังล่ะ” เจอคำถามนี้ไปเขมจิราได้แต่ถอนหายใจ นอกจากคำถามของเพื่อนแล้วเธอยังมีเรื่องหงุดหงิดใจ คือเรื่องแรกกำแพงห้องรู้สึกว่าจะบางเกินไป ทำให้กิจกรรมของหนุ่มสาววัยคึกคะนองที่พร้อมผลิตทรัพยากรมนุษย์ให้กับโลกนั้นช่างบันเทิงหูเธอเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าเธอได้ยินเสียงครวญครางของกันและกันแต่เตียงที่โยกนี่สิ เธออยากเห็นเหลือเกินว่าเตียงอะไรทำไมมันดังเอี๊ยดอ๊าดขนาดนี้
ประการนี้สำคัญมากถึงมากที่สุด หากเธอไม่รีบหายหัวจากอพาร์ทเม้นนั่นล่ะก็…
“เราไม่ไปพักที่ห้องแกแล้วได้ไหม”
“ทำไมล่ะ” เขมจิรานิ่งไปพักหนึ่งก่อนถามอย่างมั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็น
“ที่แกบอกว่าคนเช่ารายเก่าชิ่งไป นี่หนีหนี้รึเปล่า”
“ทำไม?”
เขมจิราอ้ำอึ้งครู่หนึ่ง
