“ต้องขอบใจแกมากเลยนะพลอย ฉันกะว่าจะอยู่แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ” เขมจิรามองห้องสี่เหลี่ยมที่มีพื้นที่ใช้สอยพอสมควร ห้องชุดนี้เพิ่งรีโนเวทใหม่หลังผู้เช่ารายก่อนเพิ่งชิ่งย้ายออกไป ส่วนตัยเธอเองก็ต้องการเลี่ยงที่จะพบหน้ากับเกริกพลที่นับวันเริ่มรุกหนัก มาหาแทบทุกวันจนสร้างความเธออึดอัดต่อเธอไม่น้อย
ปกติถ้าถูกใครสักคนเลี่ยงที่จะพบที่จะคุย คนนั้นต้องรู้ตัวแล้วแต่ลุงเกริกนี่สิ จะมีความรู้สึกช้าขนาดนั้นเชียวหรือ
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเสียกว่าจะมีคนติดต่อเช่าก็นาน ฉันบอกแม่ไว้แล้วว่าแกจะมาอยู่ชั่วคราว”
“แล้วแม่แกรู้เรื่องของฉันรึยัง” เขมจิราทั้งเกรงใจและเป็นกังวลไม่น้อย
“ยัง แม่ฉันไม่มาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก นี่ลุงเกริกเขาวุ่นวายหนักจนแกต้องย้ายบ้านหนีเลยหรือ”
“ก็ไม่ถึงกับวุ่นวายแต่เข้าหาแบบ… เหมือนห่วงใยเกินคนทั่วไป แกเข้าใจป่ะ ฉันไม่ได้เป็นลูกเป็นหลานเสียหน่อย ตอนมองมาแต่ละทีนะ ทำเอาฉันขนลุกจนขย
