เมียเด็กหมอมาเฟีย

Chapter 7.2 งานแต่ง

กว่าพิธีแต่งงานจะจบลงก็เกือบจะเที่ยงคืน เรือนหอคืนแรกของพวกเขาจึงเป็นห้องสวีทที่คุณหญิงจันทร์จ้าวสั่งคนของทางโรงแรมจัดไว้ให้ ในห้องมีโซนห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัวเล็กๆ ที่มีพวกขนม น้ำ อาหารแห้งให้หยิบทานฟรี นายหญิงของบ้านไม่ลืมที่จะสั่งลูกน้องให้คุมเข้มอย่างเข้มงวดอยู่หน้าห้องกันไม่ให้คนทั้งสองออกมาก่อนรุ่งสางตามความเชื่อประเพณีของไทย

“วันนี้เธอนอนในห้อง ส่วนฉันจะนอนโซฟาด้านนอกแล้วกัน”

ภวินท์พูดสั่ง ส่วนมือทั้งสองยังแกะพวงมาลัยและสายสิญจน์ที่ผูกข้อมือออก จารวีพยักหน้าให้สามีจำเป็น ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดเสื้ออย่างลืมตัว ทั้งที่บ้างานวันๆ คลุกอยู่ในห้องผ่าตัดแท้ๆ แต่กลับหุ่นดีจนเธอต้องหยุดมอง

“สินสอดพวกนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้จี้ให้แม่มาคืนนะคะ”

จารวีพูดถึงเรื่องค่าสินสอดให้เคลียร์ ว่าเธอมีเจตนาบริสุทธิ์ใจไม่ได้อยากได้อะไรที่นอกเหนือไปจากสัญญาที่ตกลงกันก่อนหน้านี้

“ไม่เป็นไรรับไว้เถอะ ของพวกนั้นแม่ฉันเต็มใจยกให้เธอ”

เงินและทองคำพวกนั้นเป็นของจันทร์จ้าวที่เตรียมไว้ให้ลูกสะใภ้ของเธอ อีกทั้งแหวนเพชรรูปหัวใจที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายอีกหนึ่งกะรัตมูลค่าเป็นสิบล้านกลับยกให้เธออย่างง่ายดาย

“แต่มันมากมายเกินไป จี้รับไม่ได้หรอกนะคะ อีกอย่างมันนอกเหนือจากที่เราตกลงกันไว้ด้วย”

จารวีปฏิเสธเสียงแข็งเงินตั้งมากมายขนาดนี้เธอรับไม่ได้จริงๆ

“แค่เงินไม่กี่บาทอย่าเอามาใส่ใจ ฉันบอกว่าให้ก็คือให้ เธอควรทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดก็พอ”

เสียงทุ้มไปหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ในตู้เอามาพาดไหล่เตรียมจะอาบน้ำ วันนี้ทั้งวันเขารู้สึกเหนื่อยล้ากับการปั้นหน้ายิ้มรับแขกเหลือทน แต่ต้องอดทนให้มันผ่านไปให้ได้ เทียบกับยืนผ่าตัดคนไข้ การแต่งงานเป็นอะไรที่เหนื่อยกว่ามาก หลังจากหย่ากับจารวีแล้วเขาคงเข็ดกับการแต่งงานอีกนาน

“เอ่อ...ให้จี้ถูหลังให้ไหมคะ”

ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไป เมื่อเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็รู้สึกหวิวในใจขึ้นมา จารวีเป็นเด็กแรกรุ่นไม่เคยผ่านน้ำมือชายใดก็จริง แต่ความอยากรู้อยากลองก็ตามประสา ยิ่งอีกฝ่ายถูกสเปกเธอทุกอย่างไม่ว่าจะหน้าตา ส่วนสูง หรืออายุ ทำให้จารวีอดที่จะหวั่นไหวเสียมิได้ ดวงตากลมเลื่อนมองไปยังเป้าที่ยังไม่พองโตเต็มตัวเป็นรูปร่างเด่นชัด พลันกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว

“เด็กแก่แดด”

คำพูดของคุณหมอหนุ่มทำให้คิ้วสวยขมวดมุ่นทันที

“คำก็เด็กสองคำก็เด็ก จี้โตแล้วนะคะ เป็นภรรยาคุณตามกฎหมายแล้วด้วย”

เมื่ออีกฝ่ายดูแคลนหาว่าเธอนั้นเด็ก ทั้งที่จารวีอายุยี่สิบแล้ว ตามกฎหมายเธอบรรลุนิติภาวะแล้วด้วยซ้ำมันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกโกรธขึ้นมาเสียดื้อๆ

“เธอกำลังละเมิดสัญญานะจี้”

ดวงตาคมกริบพูดถึงสัญญาที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ ทำเอาจารวีถึงกับเงียบไป

“แต่ไม่มีสัญญาข้อไหนที่บอกว่าห้ามเรามีอะไรกันนะคะพี่หมอ”

เพราะนิสัยอยากเอาชนะเป็นทุนเดิมทำให้จารวีกล้าที่จะพูดแบบนั้นออกไป เด็กสาวเดินเข้าไปประชิดตัวของภวินท์ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ก่อนจะค่อยๆ เขย่งตัวไปหอมแก้มสาก ทว่าอีกฝ่ายกลับยืนนิ่งพร้อมกับผลักตัวเธอลงไปที่เตียงนุ่ม

“ฉันจะไปอาบน้ำ ถ้าอยากมากไอ้สองตัวหน้าห้องคงช่วยเธอได้”

พูดจบภวินท์ก็เดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งไว้ให้ภรรยาหลอกๆ นอนละอายอยู่แบบนั้น นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ ขายหน้าจริงๆ อีกฝ่ายไม่ยอมแตะต้องตัวเธอ ทั้งที่เธอก็ให้เขาฟรีๆ แลกกับเงินที่ได้มาเพิ่ม นี่เธอไม่เซ็กซี่พอที่จะทำให้อีกฝ่ายมองเธอได้งั้นเหรอ คอยดูเถอะ อย่ามาหลงเสน่ห์เด็กคนนี้แล้วกันพี่หมอ