หนึ่งปีผ่านไป_
"เดลต้าตัวจ้ำม้ำจริงๆขอฟัดหน่อยนะ" ไอรีนบอกเสียงหวาน ยามได้อุ้มลูกชายของเพื่อนสาวตอนมาร้านคาเฟ่เครื่องดื่ม
ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงนิสัยห้าวหาญอย่างบลายธ์ จะสร้างครอบครัวได้แสนอบอุ่น
"อ้าา..." เด็กชายวัยหนึ่งขวบยื่นแขนป้อมกอดคอคนอุ้ม พยามส่งเสียงอ้อแอ้ราวกับจำใบหน้าเธอได้แล้ว
"น้าไอรีนครับ ฟัดแบบนี้เดลต้าหายใจไม่ออกแล้วนะครับ" บลายธ์เอ่ยแซวตาม แล้วเดินเข้าไปในเคาเตอร์ร้านตรวจความเรียบร้อย
เธอใช้เวลาพักคลอดแค่ไม่กี่เดือน สลับเอาลูกชายและพี่เลี้ยงตามมาดูแลถึงที่นี่ แม้สามีจะห้ามแล้วตลอดเวลา
"อยากมีแก้มป่องทำไมเล่าหลานรัก"
"อะไรว่ะ! ไอเชี้ยพาเรนหายตัวไปได้ไง!" คาเรนพึ่งเข้ามาในร้านกำลังพูดกับใครบางคนในสายสนทนาอย่างอารมณ์เสีย
".....?"
"เออๆ กูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ" น้ำเสียงใสไถ่ถาม ตอนเพื่อนสามีตรงมายังเคาน์เตอร์ ใบหน้าค่อนข้างวิตก
