Aziz, sabırsızlık içinde beklerken İclal karşıdan görünüyor. Genç kadın sanki daha bir incelmiş, daha bir ufalmış görünüyor kocasının gözüne. Birbirlerine hızlı adımlarla yaklaştıkça Aziz onun çökmüş yüzünü, gözlerinin altında daha belirginleşen morlukları fark ediyor, içi sızlıyor. Belli etmemeye çabalıyor bu acıyı karısına. Buluştukları an, Aziz sımsıkı sarılmak istiyor İclal'e ama, koridorun yoğunluğu buna izin vermiyor. Aziz yine de bir elini onun omzuna atıp karısını kendine çekip göğsüne bastırıyor. İclal ufacık bir kuş gibi sokuluyor bu güven verici göğse. Bir müddet sonra Kemal de geliyor yanlarına. Aziz biraz utanarak ağabeyine:
-" Ağabey iznin olursa ben İclal'i biraz gezdireyim, azıcık hava alsın."
-"Pek bir iyi olur!" derken İclal atılıyor:
-" Çocuklarım!"
-"Nur
