เช้าวันต่อมา
ด้านคาร์เรน์ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงกว่าๆ ทว่ากับไร้เงาคนตัวเล็กที่เขานอนกอดเธอมาทั้งคืน เสื้อยืดของเขาที่ตกอยู่บนพื้น มือหนาคว้าขึ้นมา แต่แล้วกับต้องชะงัก เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับคราบรอยเลือดสีแดงสด เปื้อนเป็นจุดๆ บนโซฟา ทว่าภาพอันเร่าร้อนของเขาและเธอกับฉายวับขึ้นมาในหัว
!! ตึบ ตึบ !!
เมื่อคืนต่อให้ดื่มหนัก แต่ใช่ว่าเขาเมา เมาจนไม่มีสติ รอยเลือดจุดแดงๆ พวกนี้ หึ...นี้อย่าบอกนะ ว่ายังซิง
คาร์เรนยกมือขึ้นมากุมขมับเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาตึบๆ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่เขาดื่มเข้าไปเมื่อคืน หรือนี้มันเพราะฤทธิ์ของอะไรกันแน่
“นาเดียร์...” คาร์เรนพึมพำออกมาเสียงเบา ถ้ารอยเลือดพวกนี้เป็นผลมาจากเรื่องเมื่อคืนละก็
!!หึ...!! ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก
“คนแรก งั้นเหรอ” คาร์เรนหลุดเสียงออกมาแค่นั้น จากนั้นเขาก็ไม่ลืมสั่งความป้าสายนั้นรื้อผ้าคลุมโซฟาไปทำ
