Rrrrrrrrrrr คาร์เรน
[ทำไม พึ่งจะรับสายฉัน] พอรับสายเขาก็ ตวาดเสียงใส่ นาเดียร์ยกหูหนีแทบไม่ทัน
[เดียร์กำลังทานหมูกระทะ กับเพื่อนน่ะค่ะ พึ่งจะว่าง]
[ไม่เห็นที่ฉันไลน์ไป]
[เห็น แต่ไม่สะดวกตอบ] นาเดียร์ที่ตอบไปเช่นนั้น ทำเอาคาร์เรนถึงกับโมโหเลือดขึ้นหน้า
[ฉันจะไปรับ]
[แต่คืนนี้เดียร์บอกคุณแล้วไงคะ เดียร์จะค้างกับเพื่อน]
[เพื่อน ผู้หญิงหรือผู้ชาย] เขายังเซ่าซี้เธอต่อ
[ผู้หญิงค่ะ]
[จะหญิงหรือชาย ยังไงฉันก็ไม่อนุญาต ร้านไหน]
[ซีบาร์บุฟเฟ่ต์ แถวถนนX] เธอบอกร้านที่อยู่ให้จบๆ
[อีก 10 นาทีถึง]
นาเดียร์พอวางสายจากคาร์เรนแล้วนั้น
!! ฟู่...!! ร่างบางถึงกับหมดสนุก
“อะไรของเขาเนี่ย เฮ้ย” นาเดียร์กลับมาที่โต๊ะ ทว่าอินนาและปูเป้เช็คบิลพอดี
“เดียร์ พวกกูจะกลับแล้วนะ”
“อืม ก็กลับสิ กูก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” นาเดียร์หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
“แล้วนี้ไหนมึงบอกจะไปค้างที่หอกับกู” ปูเป้
