เล่ห์ร้าย ล่ารัก

EP. 17 : ผู้หญิงแพศยา

อดัมนั่งรอพระพายในห้องด้วยความกระวนกระวายเพราะเธอส่งข้อความมาหาเขาตั้งแต่เมื่อเกือบหนึ่งชั่วโมงที่แล้วว่ากำลังมาหาเขาแต่นี่รอจนจะครบหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่พบร่างบาง แถมส่งข้อความไปหาก็ไร้ซึ่งการตอบรับทำให้คนใจร้อนอยู่ไม่สุขนึกเป็นห่วงหญิงสาวว่าอาจได้รับอันตรายอะไรหรือเปล่าจึงรีบผลุนผลันออกจากห้องเพื่อเดินตามหาคนรัก พบเจอทีมงานคนไหนเขาก็ถามหาเธอจนทุกคนที่โดนถามสงสัยกันถ้วนหน้าที่นายแบบสุตฮอตถามหาทีมงานคนสวย แต่ในเวลานี้อดัมไม่ได้สนใจว่าใครจะมองอย่างไรทั้งสิ้นเพราะใจนึกเป็นห่วงแต่เมียรักเท่านั้น

“ขอโทษนะครับ” เสียงทุ้มแต่เป็นไปด้วยความร้อนใจเอ่ยเรียกใครคนหนึ่งที่เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นทีมงาน

“คะ” เสียงหวานใสตอบเขาพลางทำท่าทางน่ารัก แต่ภายในใจกลับเต้นรัวเพราะความดีใจที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับเขา ซ้ำเขายังเป็นฝ่ายที่เริ่มการสนทนาก่อน

“คุณเห็นพระพายบ้างไหม” อดัมรีบถามกลับโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาที่กำลังสื่อความหมายว่าชื่นชอบในตัวเขาอย่างปิดไม่มิดเลยทำให้อีกฝ่ายกำมือแน่นที่เขาไม่สนใจเธอแต่กลับถามถึงมารหัวใจที่แม้เธอจะรอตอบคำถามเขาแต่ก็ไม่พอใจที่เขารีบถามถึงผู้หญิงคนนั้นและเมินเฉยต่อเธอ

“อ๋อพี่พายน่ะเหรอคะ เห็นค่ะ” ภีรดาตอบอดัมแล้วแสร้งทำหน้ายิ้มแหย

“แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้พระพายอยู่ที่ไหน” อดัมรีบถามกลับทันทีเพราะเธอเป็นคนแรกที่ตอบเขาได้ว่าเห็นพระพายหลังจากเทียวถามหากับหลายคน

“เอ่อคือว่า...” ภีรดาทำท่าอึกอักไม่กล้าตอบจนทำให้อดัมเริ่มรำคาญใจ

“ว่าไงล่ะ ตกลงเห็นไหม อึกอักแบบนี้ผมจะได้คำตอบเมื่อไหร่” อดัมถามกลับด้วยความหงุดหงิด

“คือ คือดาไม่รู้จะตอบยังไงดี ดาไม่กล้าพูด ถ้างั้นดาว่าคุณตามดาไปหาพี่พายดีกว่านะคะ” ภีรดาแสร้งตอบเขาเสียงเบาแล้วลุกขึ้นเดินนำหน้าเขาไปก่อนจะแอบยิ้มเมื่อทุกอย่างเริ่มไปตามแผนที่วางเอาไว้

“พายอยู่ในห้องนี้เหรอ” อดัมถามภีรดาเมื่อเธอพาเขามาหยุดอยู่ที่ห้องพักห้องหนึ่ง

“ใช่ค่ะ ดาเห็นพี่พายเดินเข้าไปในห้องนี้เมื่อประมาณเกือบ ๆ ชั่วโมงน่ะค่ะ คุณลองเรียกพี่พายเองดีกว่าดาไปก่อนนะคะ” ภีรดาตอบเขาก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้แล้วเดินออกมาทิ้งให้อดัมยืนมองประตูห้องด้วยความสงสัยเพราะเขารู้ว่าห้องที่เธอพักไม่ใช่ห้องนี้แล้วพระพายจะมาทำอะไรที่นี่ ทั้งที่เธอบอกเขาเองว่ากำลังไปหาเขา

“อื้อ~ ร้อน พายร้อน~”

“เดี๋ยวพี่ช่วยนะที่รักจ๋า คนดีรอก่อนนะคะ” อยู่ ๆ ก็มีเสียงแว่วออกมาจากในห้องซึ่งเป็นเสียงที่อดัมคุ้นหู แต่กลับทำให้ใจชายหนุ่มสั่นรัวเพราะจับใจความประโยคสนทนาได้ชัดเจนทำให้ร่างแกร่งยืนนิ่งราวกับถูกสาบ แต่ก็พยายามเงี่ยหูฟังเสียงข้างในอีกรอบเพราะเขาอาจจะมึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จนทำให้หูแว่วไปเองก็ได้

“อื้อ~ ช่วยพายด้วยนะคะ พายต้องการ เข้ามาสิคะ” เสียงหวานเรียกร้องชวนเชิญให้ใครอีกคนที่อยู่ในห้องเข้าไปหาตนเองด้วยความยั่วยวนราวกับคนที่กำลังกระหายในเกมสวาททำให้อดัมกำมือแน่นกัดฟันกรอดเพราะแน่ใจแล้วว่าตนเองนั้นไม่ได้หูฝาด แน่ใจแล้วว่าคนในห้องคือใคร ซ้ำยังแน่ใจมากกว่าล้านเปอร์เซ็นว่าคนในห้องนั้น เจ้าของเสียงหวาวแสนยั่วยวนนั้นกำลังอยู่ในอารมณ์ใด ใจแกร่งเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นความโกรธ ทั้งที่เขามอบใจให้เธอ มอบความซื่อสัตย์ไปให้เธอแล้วทั้งหมด แล้วสิ่งที่เธอตอบแทนเขามันคือแบบนี้น่ะเหรอ ร่าน!!!

อดัมจับลูกบิดประตูบิดอย่างแรงด้วยความโมโหก่อนจะพบว่ามันไม่ได้ล็อก จากนั้นจึงเข้ามาในห้องแล้วจัดการกดล็อกประตู ก่อนจะเดินตามเสียงไปทำให้พบภาพบาดตาที่ทำให้ใจแทบสลายผสมปนเปไปกับความโกรธแค้นที่ลุกเป็นไปแทบจะเผากายให้มอดไหม้ เมื่อมองเห็นคนที่เขารักกำลังกอดก่ายลูบคลำร่างของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเขามองดูก็รู้ว่ามันคือไอ้นิธิ ช่างภาพจอมเจ้าชู้ ที่ตอนนี้กำลังจูบไซร้ลำคอขาวของผู้หญิงแพศยาคนนั้น

ผั๊ว!!!

ร่างของนิธิถูกกระชากออกมาจากซอกคอหอมละมุนเต็มแรงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมทั้งโดนหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าใส่ใบหน้าจนเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของกราม และกลิ่นคาวของเลือด

“เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ!...อะ อดัม! คุณมาต่อยผมทำไม!” นิธิที่ตั้งสติได้ตะคอกออกมาด้วยความโมโหที่อยู่ ๆ ก็โดนกระชากมาต่อย และเมื่อเห็นว่าใครที่ต่อยเขาก็ยิ่งทำให้เขางงปนโมโห

“ฮึ! ก็ต่อยไอ้ชู้ที่มันกำลังจะทำเรื่องระยำกับเมียกูน่ะสิ!” อดัมตอบกลับด้วยความโมโหก่อนจะซัดหมัดหนัก ๆ ลงไปที่ใบหน้าของนิธิอีกหนึ่งครึ่ง

ผั๊ว!!!

“เฮ้ย! มึงทำห่าอะไรฮะ! ใครเมียมึง นี่พระพายเด็กกู พวกกูกำลังจะมีความสุขกันมึงมาเสือกอะไร!” นิธิเงยหน้าขึ้นมาตอกกลับอดัมด้วยความโมโหแต่ก็ยังทรงตัวไม่ได้เพราะโดนต่อยเต็มแรงจนล้มลงไปกองที่พื้น บวกกับความมึนเมายิ่งทำให้การที่จะสู้กับอดัมนั้นยิ่งทำได้ยากขึ้นไปอีก

อดัมได้ฟังนิธิพูดก็ยิ่งโมโหสายตาพลันมองไปเห็นพระพายที่มองมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยความตกใจ แต่ท่าทางของเธอกับดูเหมือนยังคงร่านสวาทอยู่ก็ยิ่งเจ็บใจ นี่ขนาดเขามาเห็นการกระทำชั่ว ๆ ของเธอ เธอยังไม่รีบลุกขึ้นมาจัดการร่างกายของตัวเองให้เรียบร้อยอีก แต่กระนั้นก็ขอจัดการไอ้ชายชู้ให้หมอบคาเท้าก่อนค่อยไปจัดการผู้หญิงแพศยาก็คงไม่สาย

อดัมละสายตาจากพระพายก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหานิธิที่พยายามทรงตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะกระทืบเท้าลงไปที่หัวของนิธิด้วยความแค้นใจ

ตุ๊บ ตุ๊บ!!

“เด็กมึงเหรอ?”

ตุ๊บ!

“มึงบอกว่าใครเป็นเด็กมึงเหรอ ฮะ!”

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ!!!

อดัมพูดเพียงเท่านั้นก็จัดการฝากส้นเท้าเอาไว้ที่หัวและตามลำตัวของนิธิจนอาการสาหัส

ติ๊ด!

“เข้ามาเก็บกวาดห้อง 402 เดี๋ยวนี้ เอามันไปกำจัด อย่าให้มันมีโอกาสหายใจบนโลกแม้แต่นาทีเดียว!” อดัมกดโทรศัพท์หาลูกน้องที่แอบตามคอยดูแลเขาอยู่ห่าง ๆ เพราะเขาเป็นทายาทของมหาเศรษฐีซ้ำยังเป็นมาเฟียอีกต่างหากทำให้ต้องมีลูกน้องคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ตลอด แต่เพราะเขาชอบความเป็นส่วนตัวจึงให้ลูกน้องตามอยู่ห่าง ๆ

โทรเสร็จอดัมก็หันแววตาแข็งกร้าวกลับไปยังร่างบางที่เขารักนักรักหนาก็พบว่าตอนนี้เธอเริ่มมองเขาอย่างยั่วยวน

“พี่อดัม~ ผัวขา~ มาหาเมียสิคะ เมียอยากเหลือเกิน~” ทันทีที่เขาสบตากับเธอผู้หญิงน่าอายคนนี้ก็เอ่ยคำพูดที่หากอยู่ในสถานการณ์ปกติเขาคงรีบกระโจนเข้าใส่เธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยิน แต่นี่เธอกลับเรียกร้องหาเขาหลังจากที่เขาจัดการกับชู้ของเธอเสร็จได้อย่างน่าไม่อาย ฮึ! คงคิดจะใช้วิธีนี้กลบเกลื่อนความผิดของตัวเองสินะ ไม่มีทาง อย่าหวังว่าเขาจะตึกหลุมพรางผู้หญิงร่านคนนี้อีก

“ฉันเพิ่งจัดการไอ้ชู้ของเธอเสร็จ นี่อยากมาก ร่านมากจนลืมความผิดลืมความชั่วของตัวเองเลยเหรอพระพาย!” อดัมถามพระพายอย่างสมเพช สมเพชเธอที่ทำราวกับผู้หญิงร่านสวาท สมเพชทั้งตัวเองที่มาหลงรักผู้หญิงคนนี้จนถอนตัวแทบไม่ขึ้น

“พายไม่ได้ทำอะไรพิดนี่คะ ผัวขา~ เมียร้อน เมียต้องการ ผัวขามารักเมียนะคะ~” พระพายเอ่ยตอบเขาอย่างคนไม่มีสติ ร่างกายของเธอตอนนี้ร้อนรุ่ม ต้องการการร่วมรักจนอดกลั้นไม่อยู่ สุดท้ายมือบางต้องเอื้อมไปลูบไล้ร่องสวาทของตัวเองซ้ำยังแยกขาออกจนกว้างสุดเพื่อยั่วยวนเขา แม้เหตุการณ์เมื่อกี้จะทำให้เธอตกใจมากเพียงใดแต่ความปรารถนาที่มีอยู่ในกายกลับมากมายจนทำให้เธอไม่มีเวลามาใส่ใจเหตุการณ์เลวร้ายเลยสักนิด

“ร่าน! โสเภณีเรียกพี่! นี่เมาด้วยเหรอพระพาย ฮึ! คงกินไปหนักเลยสินะถึงได้อยากจนทนไม่ไหวต้องร่านระริกระรี้มาเอากับชู้ทั้งที่เพิ่งบอกผัวว่ากำลังไปหา ทำไมฮะพระพาย! แค่อดทนเดินไปหาฉันที่ห้องฉันก็สนองให้เธอได้แล้ว หรือฉันสนองให้เธอไม่พอ!”

“พี่อดัม~ ผัวขา ช่วยเมียก่อนนะคะ เมียร้อน~” พระพายได้ยินสิ่งที่เขาบอกแม้อยากประท้วงแต่จิตใจความต้องการกลับสวนทางเพราะตอนนี้ร่างกายเธอร้อนจนแทบระเบิด ร่างบางจึงกระชากเสื้อผ้าตนเองออกแรง ๆ จนแทบขาด

อดัมมองภาพนั้นด้วยความสมเพช ไม่นึกมาก่อนว่าหญิงสาวที่อ่อนหวานต่อหน้าเขาพอเมาแล้วจะกลายเป็นหญิงร่านสวาทได้ขนาดนี้ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังที่หน้าห้อง ซึ่งคงเป็นลูกน้องของเขาที่มาเก็บกวาดนิธิออกไป ร่างแกร่งจึงรีบเอาผ้ามาคลุมร่างของพระพายแล้วอุ้มเอาไว้แนบอก

“เงียบ!! ถ้าอยากให้ฉันสนองให้เธอก็เงียบ! เข้ามา!” จบคำพูดของเขาประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับลูกน้องของเขาที่เดินเข้ามา

“บอกคนเตรียมรถให้พร้อมฉันจะกลับตอนนี้ เคลียร์ทางให้ด้วย” อดัมหันไปบอกลูกน้องก่อนจะอุ้มพระพายเดินออกไปจากห้องโดยที่หญิงสาวเองก็ยอมปิดปากเงียบ แต่ร่างกายกลับพยายามบดเบียดเข้าหาเขา อดัมเองก็รู้สึกปวดหนึบที่แก่นกาย แม้จะโกรธแค้นเธอมากเพียงใดแต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่ร่างกายของเขาจะปฏิเสธร่างเย้ายวนตรงหน้าได้

“ถึงห้องฉันเมื่อไหร่เธอโดนฉันเอาจนหายร่านแน่พระพาย!”